Nooit meer zwijmelen

Schönbrunn, Wenen

Ze hield niet van hem. Vond het huwelijk een beknellend instituut, het paleis een gevangenis en de kroon een loodzware last. 

Alles in Schönbrunn ademt Sissi. We voelen haar, we horen haar, we zien haar, in alle kamers van dit enorme paleis. Maar onze beleving van Schönbrunn gaat niet over een markante vrouw in de geschiedenis. Het gaat over de films uit de jaren vijftig. Die grenzeloos romantische films met Romy Schneider. 

De echte Sissi vond haar leven helemaal niet zo romantisch. Ze was zich heel bewust dat ze mooi was en besteedde vele uren aan haar uiterlijk. Aan haar enkellange haar en aan haar figuur. Maar ze at bijna nooit samen met haar gezin, want slank blijven was belangrijker. En liever verbleef ze, zonder haar man en soms maandenlang, in het buitenland. 

De Kerstdagen en Sissi horen bij elkaar. Maar sinds ons bezoek aan Schönbrunn is het echte zwijmelen wel een beetje over.

Op zoek in Zweden

De wat oudere caissière kijkt ons onzeker aan. 'Pe-ter-Lund-qvist?' vraagt ze in zangerig Zweeds. Nej. Die kent ze niet. "Alg-hä-gen?" Nee, ook daar heeft ze nog nooit van gehoord. Ze kan ons niet helpen. Toch kijkt ze nog eens naar onze reispapieren en met vastberaden blik start ze, op haar kassa, Google Maps op. Na enig turen naar het beeldscherm klaart haar gezicht op. "You go...uhm..." Ze keert haar rug naar ons toe en als een stewardess steekt ze haar arm uit naar links. "To the left?" vragen wij. Yes, yes. Met haar andere hand duidt ze een heuveltje aan en roept over haar schouder: "Train!". "Cross the railway?" reageren wij weer. Ook dat is wat ze bedoelt. "Alg-hä-gen" zingt ze nog eens.

Stuga in Mullsjö

Met deze aanwijzingen en haar vriendelijke groeten gaan we op weg. Maar als boerderijen geen huisnummer hebben is het lastig vinden. Twee keer hetzelfde rondje over een grindweg; er klopt iets niet. Vermoeid van een lange dag reizen volgen we hoopvol de auto die net voorbij komt rijden. De regen en het onweer kletteren inmiddels uit de lucht. Na ons "We are lost!" wil ook deze vriendelijke Zweed meteen helpen. Ook hij checkt Google Maps en stapt dan in zijn auto om ons voor te rijden. Met een brede lach en een "Have a nice holiday" levert hij ons tien minuten later af bij - naar zijn inschatting - de plek die het best overeenkomt met de gegevens in onze papieren. En dat blijkt een Zweeds paradijsje.

Als je zaak maar goed zit

Strand van Milna (Kroatië)

Hij is een van de vakantiegasten in Milna. Slank lijf, kort grijs haar, gouden halsketting en een donkere zonnebril. Geen atleet, maar beslist ook geen bierbuik. Hij kent iedereen hier, en grapt en grolt er vrolijk op los.

Na een paar dagen kennen we zijn vaste ritueel. 's Morgens trekt hij eerst zijn ligbed uit de rij strandstoelen en draait hem naar de zon. Legt er zijn handdoekje op. Gaat relaxed liggen. Interessant wordt het als de zon lang genoeg heeft staan branden. Dan komt hij overeind, legt het handdoekje op schoot. Wipt van de ene bil op de andere, ondertussen zijn kleine rode zwembroekje vervangend door een felblauwe, sportieve zwemshort. En loopt, iedereen vrolijk groetend, naar het water van deze mooie baai.

Maar dan. Van een grote, blauwe zwemshort naar een klein rood zwembroekje vraagt nét even wat meer aandacht. Onze man neemt er de tijd voor. Brengt uitgebreid en zonder enige gêne zijn 'zaakje' op de juiste plek in het kleine broekje. Smeert zich daarna nog maar eens uitgebreid in. Zet zijn zonnebril weer nonchalant op zijn hoofd en gaat triomfantelijk naar zijn omgeving zitten kijken. 

Wij vermaken ons prima op dit heerlijke strand. 

Merlinde weet nu alles van moestuinen

Werken op een boerderij in Nieuw Zeeland tijdens tussenjaar

Na 366 dagen is ze weer thuis in Voorhout. Niet voor lang, want het Bredase studentenleven wacht. Verwonderd stelt Merlinde Greven nu vast hoe deze periode down under eigenlijk ontzettend snel voorbij is gegaan. "Bijna een jaar werken als WWOOF-er was een 'experience for life'!"

Toen ze zeventien was vertrok Merlinde naar Leeuwarden voor een studie Diermanagement aan de Landbouwhogeschool. Maar binnen een half jaar was de motivatie en het enthousiasme totaal verdwenen. Verkeerde studiekeus. Wat nu?

Keuzestress
Wanhopig zoeken naar nieuwe mogelijkheden leverde niets op. En de toenemende tijdsdruk gaf wel eens wat bonje in huize Greven. Merlinde: "Ik kon wat extra uren bij de Plus werken, maar dat was vooral een tijdelijke kwestie. Ooit zou ik toch een serieuze opleiding moeten beginnen. Maar een tweede keer verkeerd kiezen was ook geen optie". Voorzichtig opperde ze om, net als zus Maryse, een tussenjaar in het buitenland te doen. En ze wist ook al wat en waar.

Spannend
Is Merlinde zo'n avontuurlijk meisje? Om de stap te durven zetten moest haar buitenlandtrip via een organisatie verlopen, zodat ze daar altijd op terug zou kunnen vallen. Maar ook weer niet te gestructureerd, zodat het haar zou beperken. En met de kredietcrisis nog vers in het geheugen zou het ook financieel goed te doen moeten zijn. Al met al nogal wat voorwaarden. Werken op een boerderij in Nieuw-Zeeland bleek hieraan goed te voldoen.

WWOOF
In het afgelopen jaar heeft Merlinde als WWOOF-er (World Wide Opportunities on Organic Farms) op twee totaal verschillende biologische boerderijen gewerkt. De eerste was veertig kilometer ten noorden van Christchurch op het Zuidereiland. De drie WWOOF-ers daar verrichtten tegen kost en inwoning heel diverse werkzaamheden. Kippen en paarden voeren, de moestuin aanleggen en onderhouden, helpen bij het schapen scheren en jam maken van de kersen uit de boomgaard. Hard werken en geen dag hetzelfde. 
De tweede boerderij was in Northland, Bay of Islands, op het Noordereiland, waar een gezin iemand zocht om te werken met de paarden. Daar trof Merlinde geen collega-WWOOF-ers, maar een gezin met jonge kinderen. Deze farm was zeker geen straf als je gek op paarden bent.

Merlinde assisteert bij een verjaardagsfeestje van het bedrijfje Pony Joy

Op pad met Roger
Merlinde: "Na de tweede boerderij wilde ik nog zo'n twee maanden door onder andere Nieuw-Zeeland reizen. Een auto zou me dan zo veel meer vrijheid geven. Dus toen ik de kans kreeg heb ik Roger gekocht. Mijn ouders waren heel verbaasd en vonden het ook wel hilarisch toen ze mijn app-je met foto kregen. Maar deze aankoop was achteraf de beste beslissing van de hele reis, want Roger heeft me overal gebracht."

Terug in Voorhout
Na nog wat omzwervingen in Australië en Thailand is de inmiddels 19-jarige Merlinde weer terug op het honk. "Mijn ouders vinden me volwassener, maar vooral ook veel gezelliger en socialer geworden. Dat snap ik wel. Ik heb zo veel mensen van alle nationaliteiten leren kennen en zo veel plezier gehad in dit jaar. Door je open te stellen voor contacten met anderen maak je de leukste dingen mee. Het was beslist geen jaar van vakantie vieren en zeker geen verloren jaar. Ik heb veel over mezelf geleerd en heb soms echt wel moeten doorzetten. Maar ik kan het iedereen aanraden!"


Dit artikel is ook geplaatst in De Teylinger van 17 augustus 2016

Delayed

"De piloten van EasyJet gaan staken." Erik meldt het tussen neus en lippen door, maar ik zie hem denken. "Wij vliegen woensdag toch pas naar Kroatië?" We besluiten ons nog maar niet druk te maken en de berichten rustig af te wachten. 

Die woensdag gaan de vooraf aangekondigde acties over in onverwachte werkonderbrekingen. Ze treffen ons gelukkig niet en slechts tien minuten later dan gepland komen we in Kroatië aan. "Blij dat we geen vertraging hadden", zegt Erik nog en opgewekt lopen wij naar de balie van de autoverhuur. Daar rammelt de niet erg toeschietelijke medewerker druk op zijn toetsenbord, kijkt stug naar zijn beeldscherm en zegt geen woord. Behalve dan: "Your creditcard has not been validated. Not enough balance. Could I get another creditcard, please?" 

Mooi op tijd...

Eerst denken we nog dat we het verkeerd verstaan hebben, maar de man houdt vol dat hij een andere kaart nodig heeft. En die hebben we niet. Geen creditcard, dus geen auto. Met al onze reistassen en handbagage druipen we af naar een coffeecorner en zetten daar onze opties op een rij. We verhogen onze internettegoeden om bankrekeningen te kunnen checken en plegen telefoontjes naar de creditkaartmaatschappij in Nederland. Hoe kunnen we nou zo'n ontzettend groot bedrag hebben uitstaan dat we de borg voor de auto niet kunnen betalen?

Turend naar het schermpje van zijn mobiel hoor ik na een tijdje: "Oh wacht...." Erik kijkt nog eens goed, maar hij weet het eigenlijk al. Ver weg, aan de andere kant van de wereld, hebben wij een dochter met het tweede exemplaar van onze creditkaart. Een dochter die net haar hostels in Nieuw Zeeland heeft betaald, haar treinreis in Australië heeft geboekt en de vluchten naar Bangkok en Koh Samui heeft geregeld. Kleine meisjes worden groot, maar niet groot genoeg voor een eigen creditkaart.

Met een paar handelingen via internet is het snel geregeld. Enigzins 'delayed' krijgen we alsnog onze auto mee.

Sarajevo, stad met geschiedenis

Midden in de oude stad van Sarajevo staat een bron, waar je even wat water kunt drinken of een flesje kunt vullen. Veel locals, meest moslims, en toeristen doen dat dan ook. Want 'pas als je uit deze bron gedronken hebt, vind je de weg terug naar Sarajevo, wat er ook gebeurt'. Toch is deze bron bepaald niet wat het meeste indruk op ons maakt in Sarajevo. 

Foto: Bastiaan Wesseling

Het is het verhaal van de stad Sarajevo, dat nog lang blijft hangen. Nog geen 25 jaar geleden heeft hier bijna vier jaar lang een burgeroorlog gewoed. Dus geen oorlogsverhalen uit overlevering, maar een oorlog die plaatsvond in een periode waaraan wij zelf heel concrete herinneringen hebben. Zoals waar we toen werkten en studeerden, en dat onze oudste dochter werd geboren. Had ik dus niet veel meer van deze oorlog in de geschiedenis moeten weten? Van deze jarenlange en complexe strijd, op zo'n korte afstand van Nederland. Een periode waarin het leven in Sarajavo werd beheerst door granaatinslagen, sluipschutters en vernietiging, ontstaan door grote cultuurverschillen tussen Bosnische moslims, Bosnische Kroaten en Bosnische Serviërs. En waarbij zo'n 12.000 mensen, moslims en niet-moslims, gedood of bewust vermoord zijn en zeker 10.000 mensen gewond raakten.

Een 'Roos van Sarajevo'

Onze jonge, charmante gids vertelt hoe zij als kleuter dagelijks door een klein raam aan de achterkant van haar ouderlijk huis moest klimmen om de Servische snipers te ontlopen. Hoe de afgebrande bibliotheek in de afgelopen jaren weer in al zijn glorie is hersteld. En hoe haar ouders nog steeds verlangen naar de comfortabele en stabiele tijd van Tito. Wat ze ons niet laat zien zijn de 'Rozen van Sarajevo', herinneringen aan door granaten omgekomen inwoners. Of de vele kogelgaten in muren van huizen en winkels. Liever benadrukt ze hoe positief en volhardend de bewoners gedurende deze oorlog bleven.

Inmiddels heb ik veel informatie over Sarajevo en de Bosnische burgeroorlog gelezen. En ben ik blij dat wij het water uit de bron gedronken hebben. Ooit komen we terug, om nog meer te horen, zien en voelen van deze stad met zo veel geschiedenis. 

Meet Mia

Meet Mia

Een fonkelnieuwe menukaart nodigt ons uit om Mia te ontmoeten.  

"Who is Mia?" Ik vraag het de jonge ober met de donkere krullen en een baard. Met zijn geruite bloes, de wat lompe zwarte schoenen en een ruimvallende zwarte broek onder zijn sloof lijkt hij niet helemaal in een patisserie te passen. Het is een hippe bakkerij met zelfgebakken brioches en sandwiches. En de taartjes net kunstwerken. 

"Mia is the boss." Hij stopt even met praten, terwijl hij de koffie neerzet. "She is 24 and owner of the bakery." 

"So a very young boss!" zeg ik lachend. "Yes, a very young boss." bevestigt hij. En na een korte stilte: "And a very hot looking boss, too, if I may say so." Hij grijnst bij zijn eigen vrijpostigheid.

Snow white

Een jonge, creatieve en kennelijk ook nog mooie onderneemster in Zagreb. Wat maken zulke mensen de wereld toch leuk. Dan kun je toch niet anders dan van zo'n heerlijk kunstwerkje gaan genieten?

Knotje

Met een bedrukt gevoel staan we in de vertrekhal elkaar aan te kijken. Een lach, maar zeker ook een paar tranen. Merlinde is na een paar innige omhelzingen klaar om door de douane te gaan. Na de aller-aller-allerlaatste knuffel volgt ze met stevige stappen de borden van de luchtvaartmaatschappij naar de douane. Een poortje door, een roltrap op, nog een laatste zwaai.

Op weg naar Nieuw Zeeland

Tja, en wat gaan wij nu eens doen? Even ergens het hoofd leegmaken? We lopen nog wat te dralen, nog niet helemaal bereid om te gaan. Als ik een laatste keer omkijk, zie ik Merlinde met haar rolkoffertje ineens op een vide vlak boven ons verschijnen. "Lin!" gil ik blij, maar ook wel een beetje hysterisch. Ook de andere twee draaien zich onmiddellijk om en met z'n drieën staren we naar haar zich verwijderende gestalte. Onze Lin hoort het niet. 

Daar gaat ze. Achttien jaar. Stoer, zelfstandig, een eigenwijze rommelknot op haar hoofd. We wachten en kijken, net zolang tot ook de allerlaatste sprietjes van dat eigenwijze knotje definitief uit het zicht zijn verdwenen. Onze wereldreizigster, op weg voor een jaar Nieuw Zeeland.

Koud en donker

Wat zijn de dagen voor Kerst toch koud en donker. Overdag behoorlijk fris en 's middags de lichten vroeg aan. Als het niet hoeft, wil je niet naar buiten.

De mooiste quilts

Gelukkig gaat het bij ons om slechts enkele weken. Zo anders is het in Minnesota, Verenigde Staten, waar onze Maryse heeft gewoond. De eerste sneeuw valt daar begin november, de laatste sneeuw smelt weg in mei. Klagen wij bij -5°C steen en been, in Minnesota is een temperatuur van -45°C helemaal niet gek. Het leven past zich aan. Zo blijven auto's 's nachts soms met draaiende motor staan, want de kans is groot dat deze deze de volgende dag niet start. En school begint pas halverwege de dag, omdat de vrieskou te gevaarlijk is voor de kinderen.

Jaarlijkse tentoonstelling

Tijdens de jaarlijkse zomerbraderie in Bagley, Minnesota, zagen wij de prachtigste kunstwerken en ander huisvlijt tentoongesteld staan. Niet zo verwonderlijk. Willen wij hier 's winters graag snel naar binnen als het koud is, in Minnesota gaan ze het huis liefst niet eens uit. Tijd genoeg voor huisvlijt. En zo komt het dat wij de prachtigste quilts kunnen bewonderen. 

Tropische verrassingen

Twee van mijn vriendinnen zijn deze zomer naar de Antillen geweest. Tijdens de borrel vertellen ze over de prachtige duik- en snorkelmogelijkheden op deze subtropische eilanden."Het heldere water en al die bontgekleurde vissen die om je heen zwemmen. En vooral het gevoel van rust, diep onder water. Jij, helemaal alleen met het borrelende geluid van je duikuitrusting". Mijn vriendin laat zich met een zucht achterover vallen in de kussens van de bank. "Geweldig."

Duiken, snorkelen. Herinneringen aan de Keys, Florida. We staan op het punt om met een grote witte toeristenboot te gaan snorkelen, ver voorbij de mangrovebossen en een eind uit de kust. Met de tickets op zak wandelen we nog wat rond in het haventje, als we ineens wat reuring aan het eind van een steiger bemerken. Mensen buigen zich over de houten reling en staan enthousiast naar het water te wijzen: een flinke barracuda. Mmmmmmm. Nog geen half uur later een nog grotere consternatie bij de tegenoverliggende kade. Een méér dan een meter grote haai zwemt rustig heen en weer in het heldere water. 

Ik begin hem te knijpen. Als die beesten hier al zwemmen, wat moet dat straks dan in het grote open water? Erik blijft er koel onder en zegt iets wat ik heus wel eens vaker gehoord heb: "Ze zijn banger voor jou dan jij voor hen, hoor!" De climax van de dag komt op de boot. De 'captain' legt uit dat we gaan snorkelen naar het grote Christusbeeld en zullen genieten van een prachtige onderwaterwereld. "And, by the way, it's jellyfish season. So be careful". Het volgende half uur zit ik totaal verstijfd te wachten. In het water lukt het me met geen mogelijkheid de rust te vinden en hyperventilerend kom ik telkens weer boven. Snorkelen? Duiken? Niets voor mij. 

Schrikken van een barracuda 

Frisse lucht in Stockholm

De Zweedse receptiemedewerker neemt het zakelijk op. "Okay, so you have a problem with your window. Let me walk with you to your room for a minute." Het is een vriendelijke jongeman, keurig in het zwart gekleed. 

Op de trap naar de tweede verdieping gaat hij voorop. Zijn zwarte kleding bestaat uit een overhemd en superskinny jeans. Hieronder grijze Vans, op zijn minst maat 45 en ruim voorzien van luchtgaten. Een hip kapsel, kort van achteren, lange lok aan de voorkant. De vergelijking met de Brits-Nederlandse Idols-deelnemer Paul is snel gemaakt.

Kordaat stapt hij de hotelkamer binnen, kijkt eens rond en vraagt zich hardop af om welk raam het gaat. Voor we iets kunnen uitleggen blijft zijn blik op het betreffende raam rusten. Zijn ogen worden groter en hij giechelt "Oh my God, this is funny". Het is even stil en weer begint hij te giechelen dat het 'so funny' is. En sorry, sorry, sorry, dat hij zo moet lachen. Inmiddels giechelen wij vrolijk mee, toch wel enigszins gerustgesteld dat het grappig en niet gebruikelijk is om een hotelraam in je handen te hebben als je het probeert te openen.

Het is warm in Stockholm. Nee, het is niet erg als de Technische Dienst het morgen komt repareren. 

Djemaa el Fna

Het centrale plein in Marrakech: Djemaa el Fna

Een paar half dichtgeknepen ogen in een vol gezicht. Woedend grist de man zijn hoedje van zijn kale hoofd. Hij staat inmiddels heel dichtbij, wijst naar mijn fototoestel en sist woord voor woord: "Vous devez payer. Payer."

Er komt niet snel genoeg naar zijn zin een antwoord. De man rent terug naar het groepje muzikanten en begint opgewonden te praten en te wijzen. Een hele grote, zwarte trommelaar staat behendig op uit de kring en komt met flinke stappen aanlopen. Hij neemt het gesprek in het Engels over en ook hij bijt me toe 'that I have to pay for picture'. Maar ik wil helemaal niet betalen voor een foto die ik niet heb gemaakt. "You", zegt hij venijnig, "You never come back to Marrakech". En dat is het laatste wat er over wordt gezegd.

Het ging allemaal zo snel. Een beetje naïef was het misschien wel. En nee, het is echt wijzer om geen foto's te maken van de muzikanten op het Djeema el Fna.

Voor een dubbeltje...

Meer dan vijftig gekleurde rijtuigjes staan te wachten aan de rand van het grote plein in Marrakech. Volgens de reisgids moeten we voor een ritje in een 'calèche' goed afdingen. 
De eerste koetsier loopt verontwaardigd weg, maar wij weten het zeker: "Het is maar een spel." 
De tweede koetsier is een wat jongere Marokkaan. Een modieuze broek, een sportieve blauwe trui, een zwart baardje.  "Dat is zo'n snelle, zakelijke jongen. Die belazert je waar je bij staat." 
Een koetsier van een calèche verderop ziet zijn kans. "Two hundred fifty, one hour" blijft hij herhalen. Dat lijkt ons een goed aanbod.  

Dwars door de medina

Het ritje begint als een avontuur, dwars door de smalle straatjes van de medina, maar gaat al gauw over in een saaie asfaltweg langs de stadsmuur. De koetsier groet om de haverklap bekenden en zit soms achterstevoren op de bok om een praatje met ze te maken. Ondertussen zien wij slechts een kale stadsmuur, een kale woonwijk. Geen moskee of paleis te bekennen. 

Stadsmuur van Marrakech

Heeft hij ons tuk? Is dit een speciale route die de calèches rijden met toeristen die voor een dubbeltje op de eerste rang willen zitten? Als we toch maar vragen of hij ons naar het paleis wil brengen, zegt de koetsier stralend: "Of course...!" Op hetzelfde moment rijdt hij de hoek om en begint enthousiast te wijzen: "Here is palace. Very important palace."  Tja. Zo de waard is vertrouwt hij zijn gasten?  

Stijf van angst

Soms weet je niet precies waar uitdrukkingen vandaan komen. De laatste loodjes, een hart onder de riem steken, ergens geen been in zien... En soms weet je meteen waar een uitdrukking voor staat.

Een paar jaar geleden waren we met het gezin in het noorden van Minnesota, Verenigde Staten. Hoge dennenbomen, diepe donkere meertjes waarin de blauwe lucht prachtig weerspiegelde, complete rust. Het plan was om een kanotocht te maken in de Boundery Waters Canoe Area Wilderness. Lichtelijk ongemakkelijk, want kanoën is niet iets van alledag. En de Boundery Waters Canoe Area Wilderness al helemaal niet. 

De verplichte veiligheidsfilm maakte het er niet beter op. Instructies als: "Altijd een EHBO-doos bij je hebben" en "Wat te doen als je oog-in-oog met een beer staat?" werkten behoorlijk verontrustend. Maar eenmaal in de grote Canadese kano kregen we een prettig ritme en kwam de ontspanning langzaam, maar zeker.

Totdat ik vóór mij een dochter naar adem hoor happen, zacht sissend naar haar medepassagiers: "Oh... my... God." Het volgende moment zie ik iets zwarts naast de kano door het water glijden, rode en gele vlekken over een halve meter lang lijf. Een slang. Het was de uitdrukking 'stijf van angst' die ik op dat moment letterlijk voor me in de boot zag zitten.

Twee orkanen... maar geen krokodil gezien

Florida is goed bereikbaar, het weer is er doorgaans goed en de staat biedt veel variatie. De Caribische sferen van Miami en van de Keys, de entertainmentparken van Disney en natuurlijk het moerassige natuurgebied de Everglades. Een aantrekkelijke vakantiebestemming.

Twee keer zijn we in Florida geweest. De eerste keer vinden we nog dat we 'gewoon pech' hebben. Orkaan Andrew schijnt in het zuiden van Florida overlast veroorzaakt te hebben, maar daar is in eerste instantie niets van te merken. Pas op weg naar de Everglades, in de buurt van Homestead, verbazen we ons over al het stof in de lucht, de vele volgeladen vrachtwagens en de vuilnisbelten. We zijn zeker aan de verkeerde kant van de stad binnengekomen? Naarmate we verder rijden zien we het: het effect van een verwoestende orkaan. Huizen, winkels, elektriciteitsmasten, alles volledig in puin, overal ellende. Toch lijken mensen gewoon te doen wat ze moeten doen. Auto’s rijden van en naar hun bestemming. De kerkdienst gaat gewoon door, onder grote tentzeilen. We zien mensen langs de weg strompelen met plastic boodschappentasjes. Heel dubbel allemaal. Bijna beschaamd rijden we in onze luxe huurauto net zo lang door tot we weer in een leefbare wereld komen. Enigzins bedrukt, dat zeker.

De tweede vakantie naar Florida hebben we geen al te grote verwachtingen, want de dag voor aankomst is orkaan Irene over de staat geraasd. Overal weer huizen beschadigd of vernietigd. Ook ons hotel. De vloerbedekking in de lobby drijfnat en stinkend, het zwembad vol met palmbladeren en zand, ramen en luiken stuk. De vraag is of we dit keer wel naar de Everglades kunnen. Helaas staan we wéér voor een afgesloten hoofdingang, maar ietsje verderop zijn er toch rondvaarten mogelijk. Een sprankje hoop! Die vervliegt zodra we bij de boot staan, want hoe graag we ook willen, we hebben dit keer nog met een andere factor rekening te houden. Twee kleine meisjes staan op de steiger dan wel heel stoer te doen, maar ze weigeren pertinent om in die boot te stappen...

Säterfesten in augustus

De uitnodiging komt in juni per e-mail. We waren al op de hoogte van de datum, maar nu weten we ook waar het om gaat: Säterfesten. Ik kijk nog eens naar de uitnodiging en vraag me af wat dat precies zou kunnen zijn. Google Translate weet het: [Swedish] Säterfesten = [Dutch] Säterfeest. Da’s mooi. Het is dus een feest.

Een betere uitleg krijgen we als we bijna twee maanden later in Zweden zijn: een säter is een huis in Zweden waar  de veehoeders ‘s zomers verblijven. Säterfesten is dus een feest op een zomerboerderij. En dit Säterfest is op Ängåsen, de boerderij van onze vrienden. 

Dat ze veel dieren hebben wist ik wel. Twee IJslandse pony’s. Twee koeien met ieder een kalfje. Twee varkentjes, vijf kippen en een haan. Vier bijenkorven én niet te vergeten een huiskat. En dat ze wat ruimte hebben wist ik ook wel. Een fijn huis, een enorm gazon, een moestuin met kas, een nog groter weiland en “Oh ja, óók nog een bos”. Waar wij in Nederland al blij zijn met 30 m² tuin, is de grens van het perceel van onze vrienden niet eens te zien. De ongelooflijke ruimte, de hele beestenboel, de tomaatjes en prei uit eigen tuin… fantastisch. En mogelijkheden genoeg voor een mooi feestje dus. 

Aan de rand van het gazon staan drie enorme tipi’s met daarachter twee grote partytenten. De vele net in elkaar geschroefde picnicktafels doen ons denken aan de reclame van Paturain, of die van Bertolli. Geur van gras en van hout. De eerste komt van de vele vazen en emmers met veldbloemen. De tweede van een versgekapte berkenboom. “Vanmorgen omgehaald en in schijven gezaagd. Leuk als onderbord”. Ja hoor… 

Buiten dienen doormidden geslepen olievaten als barbecue en vuurplaats, en de hottub is vandaag een cooltub voor bier en fris. De jongeren mogen bijlwerpen, en lassowerpen op een nauwelijks van echt te onderscheiden eland. “Die huid? Ja, die hebben we zelf gelooid. Experimentje.” 

Onze vrienden hebben voor hun gasten een fantastische Zweedse belevenis voorbereid. Dat is ook hun leven in Zweden: organiseren en gastvrijheid gaan hand in hand. En wij? Wij hebben enorm genoten. Het was een fantastische avond met een internationaal gezelschap, een heerlijk buffet en Zweedse muziek. Een heel nieuwe ervaring, al is het maar dat we picknicktafels voorlopig alleen nog associëren met zweedse lax en elandragout. 

www.adventuretravelsweden.com

Reisherinneringen

Souvenirs zijn het leukst als je zelf geweest bent op de plaats van herkomst. Een herinnering aan een reis kan voor mij bestaan uit een gebruiksvoorwerp, iets uit de omgeving of een plaatselijke lekkernij. Vooral het regelmatig gebruik van huishoudelijke souvenirs houden herinneringen warm. 

In Portugal, een tijdje geleden, vonden we ook al snel wat aardigheidjes. Helemaal enthousiast werd ik van de Portugese knijpers. Aan de waslijn van onze quinta hingen exemplaren met een heel bijzondere vormgeving, heel vernuftig. Wasgoed ophangen doen we regelmatig, dus die knijpers zouden ons ongetwijfeld vaak aan Quinta da Bouça d'Arques doen denken.

Het was nog een hele toer. Veel winkels in het oude Viana do Castelo afgestruind, maar niets te vinden. Misschien waren ze al wat ouder, of niet in een huis-tuin-en-keukenwinkel gekocht? Wel andere vrolijk gekleurde, erg on-nederlandse knijpers. Hartstikke leuk en dus gelijk meegenomen.

En nu, telkens als ik de was ophang, moet ik weer aan dat prachtige Portugese landgoed denken, met zijn rommelige waslijn en vooral de bijzondere knijpers. Het werd wel een iets andere herinnering. Want inmiddels heb ik de tekst erop ontdekt: 'Made in Italy'.

(Wild)westelijk Zweden

Het verkeer is beperkt. De wegen voelen eindeloos, midden tussen de naaldbomen. We genieten erg van de prachtige natuur in dit rustige deel van Zweden. Er komen warme herinneringen bij ons boven aan soortgelijke omgeving, het nóg rustiger Minnesota, Verenigde Staten. Ook hier slechts af en toe een auto, veelal op weg naar Noorwegen.

Dan, ineens, een dikke Mercedes achter ons. Zilverkleurig, spiksplinternieuw model. Hij glinstert in de zon. Zo hard als hij achter ons aan komt rijden, zo plotseling remt deze Noorse auto af en volgt ons op afstand. Af en toe gas, af en toe op de rem. Ik zie Erik alert in de binnenspiegel kijken. Kijkt nog eens naar de snelheidsmeter, naar de opgestapelde bagage achterin, in zijn buitenspiegel. Alles lijkt dik in orde. 

De Mercedes blijft om ons heen zwermen. Dan zwiept hij ineens opzij, komt naast ons rijden en blijft op onze hoogte hangen. We kijken enigszins ongerust naar Iinks, midden in het gezicht van een 'stevige jongen'. In de film zou dit het moment zijn om te bukken, en een ruk aan het stuur van de auto te geven. 

Van schrik laat Erik het gas iets los. Maar ook de Mercedes gaat langzamer rijden. En dan zien we ineens iets voor het raam verschijnen. Een roze kaartje zo groot als een Nederlands rijbewijs. Naast het kaartje een opgestoken duim en een brede lach. De 'stevige jongen' ziet er inmiddels uit als een vriendelijke Noor, trots op zijn Nederlandse afkomst.

Pffff.....