Rode lopers

Meer dan 90.000 euro. En een blaar op mijn rechtervoet. Maar wat hebben we met elkaar een héle hoop geld bijeen gelopen. Samen met 749 anderen heb ik gewandeld voor de Nierstichting. Een sponsorwandeling voor de ontwikkeling van de draagbare kunstnier om precies te zijn. En nog specifieker: voor Thomas, de zoon van vriendin Arianne.

Pas kort geleden zag ik het filmpje van de Nierstichting waarin Thomas de hoofdrol speelt. Tuurlijk wist ik wel wat van zijn nierproblemen, want zo af en toe vertelde Arianne er over. En ik heb op dat moment ook zeker naar haar geluisterd. Maar had ik de consequenties van nierschade ook werkelijk gehoord?

Het is een prachtig filmportret. Thomas laat er in zien hoe hij om de dag aan de dialysemachine ligt. Hij vertelt nuchter over de omstandigheden en de gevolgen. Over beperkingen die mijn eigen twintigers toch niet kennen. Mijn hart gaat open voor zo'n jongeman, die met zijn ambassadeursschap voor de Nierstichting zo'n waardevolle richting aan zijn leven geeft. 

Ik gun Thomas een draagbare kunstnier. Volgend jaar weer op die rode loper!

www.nierstichting.nl/thomas

www.rodeloper.nl/teamthomas

Teletubby

"Óh, ooooooh...."

Do I need to say more? Vol verbazing kijk ik naar de weegschaal. In plaats van het verwachte pond verlies zit er een ons bij. Voel me net Tinky Winky. "Óh, ooooooh..."

Achteraf is het gemakkelijk analyseren. Een paar keer een vergissing in het aantal punten. Verkeerde inschatting van vetgehalte of van toegestane hoeveelheid. Minder gesport deze week, minder gefietst. Allemaal heel verklaarbaar, maar daarmee niet minder teleurstellend. 

Mijn maatje stapt ondertussen op de weegschaal. Een heel goed resultaat met ruim twee kilo gewichtsverlies. Dat stimuleert haar enorm om op de ingeslagen weg verder te gaan en ook voor mij zou een '(wandel)rondje Randweg' nu heerlijk zijn. Zo jammer dat de regen al dagen achtereen met bakken naar beneden komt.

De weegschaal kreunt

Het moet er maar weer eens van komen... Met z'n tweeën trekken we de sportschoenen aan om meer te bewegen en minder te gaan wegen. De weegschaal begon hard te kraken de laatste tijd, bij ons allebei. 

En nu is de eerste week achter de rug. Voor we vanavond gaan wandelen straks eerst weer op de weegschaal. Spannend? Ja. Maar ook eigenlijk weer niet. Dit heb ik al vaker gedaan en het is steeds weer even wennen. Hoe was dit afslanksysteem ook al weer? Wat mag ik wel en wat ook al weer niet? 

En natuurlijk de smoezen en opstartproblemen. Zal ik eerst nog even die voorraden wegwerken? De koekjes in de koektrommel, de maaltijdpakken van Knorr en de volvette kaas in de koelkast. Voor de laatste keer een ijsje? Het zal voor mij nog geen juichend succes worden deze week, maar het begin is gemaakt.