Trouwe fan

Onze liefde voor de band The Eagles hebben we onbewust aan onze kinderen overgebracht. Vooral Merlinde weet inmiddels meer van de Eagles en zijn bandleden dan wij doen. Muziek van meer dan 40 jaar geleden! En zo komt het dat we met z'n vieren naar een optreden van de tributeband The Dutch Eagles gaan, die het bij wijze van spreken beter doen dan de originele muzikanten. In de Haarlemse Schouwburg, een prachtig theater.

Na de voorstelling kijken we nog even bij de verkoopstand. We zouden graag een nieuwe DVD willen hebben, want de vorige kennen we inmiddels uit ons hoofd. Er blijkt nog een opname te zijn, die ons wel wat lijkt. "Gesigneerd graag", zeg ik er nog wel even met een grijns bij. Ruben en Arto zetten met plezier hun handtekening op het schijfje.

Leuk om je idolen even van dichtbij te zien. Toch weer anders dan op dat verre toneel. "Maar jammer dat Dennis er niet bij was." zeg ik. "Shhhhttttttt, mám! Niet zo hárd!" Twee verontwaardigde meiden wijzen over mijn schouder. "Hij staat er ook bij". Met z'n tweeën duiken ze onmiddellijk achter een grote pilaar en sta ik in mijn eentje nog midden in die grote foyer naar Dennis te kijken. Hij kijkt me schalks aan en heft grijnzend zijn bierflesje naar me op.

Als een groupie die achter haar idool aangaat. Voel me een béééétje betrapt...

Zo'n haast

De laatste noot is nog niet gezongen, de afsluitende grap nog niet gemaakt. Maar toch staan ze op en snellen - niet eens zo stiekem - nog vóór het applaus weg. Oudere echtparen, vriendengroepen, het maakt niet uit. Snel naar de garderobe, om de grote massa voor te zijn.

Beschamend vind ik het. Een artiest of een band heeft zich net op z'n minst anderhalf uur in het zweet gewerkt. Heel kwetsbaar op zo'n enorm podium. En dan lopen mensen voortijdig weg om niet te hoeven wachten op... hun jas.

Of je het mooi hebt gevonden of niet: alleen al de moeite van een optreden is een applaus waard. En wat kan er zo vervelend aan zijn om na een mooie musical of goede theatershow de lichten aan te zien gaan? Om rustig terug te keren in de werkelijkheid? Nog even de magie ervan te laten bezinken?

Laten we onze handen gewoon weer stuk klappen in plaats van ons druk maken of we op tijd de parkeergarage uit kunnen komen. Het maakt een avondje uit zo veel leuker.