Levenscyclus van een hoed

De lange sjaal eromheen fladdert in de wind. Hij bedekt het hoofd van onze 17-jarige dochter. Ogen dicht, genietend van de zon. 

Ooit gekocht in een zonnig buitenland. Vervoerd per auto, of misschien zelfs wel per vliegtuig, en uiteindelijk beland in de verkleedkist. In de loop van de tijd gebruikt als zonnehoed, als cowboyhoed, als van-alles-en-nog-wat-hoed. 

Met verwondering kijk ik hoe hij nu, jaren later, weer zijn oorspronkelijke functie heeft. Soepel en onversleten. Voorzien van een romantisch sjaaltje, perfect passend bij een lange strandjurk. 

Oude tijden herleven. 

Carnaval levenslang

"Eet veel bananen, bananen zijn gezond." Deze en ook minder bekende carnavalskrakers dreunen door het dorp. De lange stoet schuift langzaam voorbij. De feestgangers -van jonge kinderen tot mannen met bierbuiken- lopen in de grappigste creaties, vaak voorzien van rake teksten. Een vrolijke sfeer, maar voor mij een ver-van-mijn-bed-show. Wat is er nou zo leuk aan om jolig dansend op een kar naar publiek te zwaaien? 

Ook mijn van oorsprong Hollandse zussen, nu wonend in het Brabantse land, doen al jaren enthousiast aan carnaval mee. Outfit bedenken, kroegentocht, alles wordt ieder jaar uitgebreid gepland. Het carnaval zit hen inmiddels in het bloed. "Wat er zo leuk aan is? Saamhorigheid, gezelligheid, elkaar weer ontmoeten!" Mmmmm. Dat is iets wat mij dan wel weer aanspreekt.

Eén ding lijkt zeker. Het helpt als je er mee opgegroeid bent, maar je hoeft geen zuidelijk temperament te hebben om carnaval te waarderen. Als je er door wordt gegrepen gá je gewoon, ieder jaar, waar je ook woont, en levenslang.

Carnaval in Spanje.                                                                             Foto: Bastiaan Wesseling

Folder-dilemma

Het zijn twee, bijna gelijke, stapels. Allebei een blauwachtige folder bovenop, dun plastic eromheen. Bij wat beter kijken is er toch een verschil: de ene blauwe folder is van de Aldi, de andere van een grote modeketen. Ongelooflijk, samen bijna een kilo aan reclamefolders, waarvan 85% ongelezen bij het oud papier verdwijnt.

Als de derde, wat kleinere, stapel door de brievenbus glijdt, zet dat me aan het denken. Hoeveel bomen zullen er jaarlijks op deze deurmat liggen? Hoeveel papier sjouwen wij maandelijks naar de milieustraat? Een NEE-JA sticker kan de oplossing zijn. Maar gaan we dan niet allerlei kortingsbonnen en reclames missen? 

In deze digitale wereld moet dat toch anders kunnen? Ja dus! Spotta.nl biedt uitkomst. Zelf kunnen bepalen wat je wilt lezen en eventuele kortingsbonnen gemakkelijk te printen. Heerlijk opgeruimd en efficiënt. En als er dan toch nog zooi in de bus komt, kunnen we altijd nog voor de 'Amsterdamse oplossing' kiezen...

Foto: Bastiaan Wesseling

Boris

Om eerlijk te zijn was ik niet meteen stapelverliefd, maar hij vertedert me. Ik moet vanzelf glimlachen als ik naar hem kijk. Zijn wat onbeholpen manier van doen: tong uit zijn mond, bruine vriendelijke ogen die je verwachtingsvol aankijken. Een relaxte lobbes en beslist geen praatjesmaker.

Lief is hij, dat zeker. Als hij vragend voor me staat, stroomt de warmte door me heen. En ik weet: wij horen bij elkaar. Niets zo heerlijk als met hem stoeien, zijn huid voelen onder mijn handen, zijn tanden speels bijtend. Hij is er voor mij en ik ben er voor hem. Zelfs als ik niet al te fris en met een teiltje op bed lig uit te zieken, komt hij zachtjes naast me liggen. Dat is pure liefde, van je trouwste vriend.

Zoals mijn moeder altijd zegt: "Er zijn twee dingen belangrijk in welke relatie dan ook. Dat zijn: plezier en trouw. Als je ‘s morgens al een glimlach voelt bij het wakker worden, wil je wel iedere dag tegelijk met hem opstaan.” En zo is het. Voor Boris sta ik altijd graag op.

Boris. Foto: Bastiaan Wesseling

Achter de roze deur

De zon staat hoog aan de hemel. Het is stil in het straatje, alles en iedereen in diepe rust. Even verderop doorbreekt een hoog meisjesstemmetje de stilte. Ze zingt eens een liedje, neuriet dan weer een rijmpje. Babbelt zachtjes tegen iets onzichtbaars. Een lief meisje, helemaal in haar eigen wereld.

Foto: Bastiaan Wesseling

Naast het meisje een jong katje. Ze aait hem, en kroelt hem, en vertelt hem liefkozend over haar leuke ochtend op school. Tot nieuwe dingen de aandacht van het katje trekken en het zich kronkelend aan haar kleine handjes ontworstelt. Dat doet het meisje plezier; het geluid van haar schaterlach weerkaatst tegen de hoge muren. Zo huppelt ze vrolijk verder, op weg naar huis.

Bij het binnenplaatsje verandert er iets. Aarzelend loopt het meisje verder, want hier is het niet meer stil en rustig. Hier is het nooit stil, hoe lief ze ook is. Voorzichtig kijkt ze naar binnen. Hier geen rijmpjes, geen vrolijkheid. En geen liefde of warmte. Alleen ruzie, harde woorden en angst voor elke klap.

Het meisje treuzelt nog wat langer om naar binnen te gaan. Hier zal ze haar vriendje niet vinden. Die heeft zich al lang uit de voeten gemaakt.

Het water gaat zijn eigen weg

Mijn stem breekt. Ik kijk voor me uit en probeer mijn tranen weg te slikken. De camera blijft draaien. Mijn klasgenoten in de les Audiovisuele Communicatie zijn doodstil. Twee van hen interviewen me over de grote evacuatie van Rivierenland, het rivierengebied tussen de Rijn en de Waal. De docent is helemaal lyrisch. “Geweldig, die emotie, dat is wat je moet zien te bereiken als journalist.” Hij tettert maar door over het succes van dit interview, zichzelf in steeds andere bewoordingen herhalend.

Hoogwater. Foto: Bastiaan Wesseling

Voor mij voelt het alleen maar vreemd. Wat staat die man nou hysterisch te doen? Het enige dat in mijn hoofd voorbij komt is de onwerkelijkheid van de situatie. Gevaar voor overstroming in Nederland, eind januari 1995. Onvoorstelbaar. Maar toch stonden we enkele dagen daarvoor met vijf man zo veel mogelijk huisraad van drie verschillende huizen in bananendozen te pakken. De piano op schragen in de lucht en de rest van het meubilair zo veel mogelijk naar boven. Het ene huis voldoende verdiepingen om alles veilig te stellen; wel jammer van het parket. Het andere huis alleen een begane grond met een vliering. Voorbereidend op het ergste biedt die ook niet echt een oplossing. 

Van alle kanten komt er hulp voor de 140.000 mensen die binnen enkele uren het gebied moeten hebben verlaten. Een broer regelt via een grote snoepfabriek in Brabant een lege vrachtwagen voor de meubels. Een kennis van een vriend is vrachtwagenchauffeur en is bereid de wagen te besturen. Oudere vrienden uit de Randstad komen helpen inpakken en sjouwen. Iedereen helpt, en dat doen ze zelfs voor mensen die ze nog nooit van hun leven hebben ontmoet.

De camera is gestopt. Het interview is teruggespoeld en wordt in de klas afgespeeld. Ik kijk er naar, maar de emoties er in geven maar een deel van de situatie weer. Want wat het meeste indruk op mij heeft gemaakt is de uittocht met zo veel mensen tegelijk. Boze, angstige en ook laconieke mensen die allemaal tegelijk die smalle brug over de rivier over willen. Toeterende auto’s die niet meer voor- en niet meer achteruit kunnen, de wegen volledig verstoppend. Dat gedeelte heb ik nog niet eens verteld. Maar dat hoeft ook niet. De camera heeft al voldoende vastgelegd.

In perspectief

Foto: Bastiaan Wesseling

De oren naar voren. Alert luisterend. Vertrouwen.

De vacht flink geborsteld. Vol glans. Gezond.

De ogen staan vriendelijk. Lief karakter. Tevreden.

Maatje voor het leven. Geen voorwaarden. Dierenliefde. 

Zwerver

Foto: Bastiaan Wesseling

De zon is al op, de wereld komt aardig op temperatuur. Hij zit er iedere morgen, op hetzelfde tijdstip. Het humeur afhankelijk van zijn dronk de vorige avond. Soms vriendelijk en berustend, soms narrig en onwillend. Aardige ogen in een onverzorgd gezicht. Ja, hij heeft het beslist goed gehad. Leidde een leven waar hij ’s morgens graag voor opstond. Leuk werk, een fijn thuis. Aan zijn ringvinger de herinnering. Nee, hij wil niet op de foto.

Het is inmiddels druk op het plein. De mannen drinken een cortado bij de kiosk, de vrouwen zijn op weg naar huis voor de lunch. Een paar muntjes in het plastic bekertje voor hem. In zijn jaszak nog wat los geld. Vermoeid staat hij op. Voorzichtig schuifelend over de scherpe kiezeltjes verdwijnt hij in de nauwe straatjes. Nee, hij wil echt niet op de foto.

Lange schaduwen op het plein. Zijn vertrouwde plek tegen de witte muur. Naast hem een kartonnen literverpakking goedkope wijn uit de supermarkt. Hij reageert traag. Op de foto? Hij murmelt wat en kucht nog eens. Een benevelde blik van de camera naar de wijn en weer terug. Denkt aan morgenochtend en houdt dan zijn groezelige hand op.

Wit satijn

Foto: Bastiaan Wesseling

Met zorg hangt ze ze op. Eén simpele, de andere frivoler. Haar bruine, gerimpelde handen rusten op de gekleurde knijpers en heel even staart ze voor zich uit. 

Ze was een wilde, haar dochter. Vol levenslust, losbandig. Het mooiste meisje van het dorp. Nu hangt de jurk klaar, zijn de bloemen besteld. Zachtjes strijkt ze over de delicate stof, een glimlach om het ondeugende borduursel. Morgen moet hij droog zijn voor de man van haar leven.

De zon verdwijnt achter de witte huisjes op het eiland. Nog één nachtje. Dag dochterlief... veel geluk met je geliefde.