Grumpy old man

Het is druk in het hotel in Bergen in Noorwegen. De ontbijtruimte zit helemaal vol en het is even goed zoeken naar een plekje. Midden in de ruimte staat een ruime ronde tafel, waar een heer en dame op leeftijd zijn neergestreken. Wij sluiten met een vriendelijk "Goodmorning" bij hen aan.

Het duurt niet lang voordat de dame naar ons overbuigt en vraagt waar we vandaan komen. Tijdens onze conversatie draait ze zich regelmatig naar haar reisgenoot en vertelt hem, druk naar zijn bord wijzend, dat hij dit moet proberen of dat dat absoluut niets voor hem is. Lief bedoeld, maar wel wat dwingend. Hij reageert niet. 

Telkens als zij zich weer naar ons keert, wordt ze vertrouwelijker. Hand op mijn arm, een zacht klopje als ze het ergens mee eens is. Tussendoor vliegt ze naar het buffet om voor hem èn voor haarzelf weer een nieuw gerecht te halen. "Want hij ziet nu eenmaal niets." Wat dat betekent weten we niet precies, maar meneer zit lekker te smikkelen en praat alleen tegen haar als hij iets wil hebben.

Na steeds meer ontboezemingen van haar kant ("Well, he is 96, but very, véry intelligent" en "He lost his sight so I have to be there" en "He is a grumpy old man now") durf ik het aan: ik vraag hoe zij elkaar hebben leren kennen. "We are dear, dear, old friends". Met de nadruk op de laatste dear. Zij een Poolse weduwe uit de Verenigde Staten en hij een Poolse professor uit Canada. Hoe norser hij doet, hoe zorgzamer mevrouw om hem heen fladdert. Samen 'doen' ze Europa per cruiseboot en weten inmiddels niet eens meer waar ze zijn. 

Een uurtje later komen we ze weer tegen bij het uitchecken. De grumpy old man die volledig zijn eigen weg gaat. De vriendelijke dame die achter hem aan loopt te redderen. Maar wat zien we nu precies? Is zij zijn gezelschapsdame? Zijn verzorgster? Was zij ooit verliefd op hem en grijpt zij nu haar kans? Wat het is wordt niet duidelijk, maar op dit moment lijkt hun relatie voor hem echt alleen maar functioneel. En dat voelt best een beetje triest...

Nooit meer zwijmelen

Schönbrunn, Wenen

Ze hield niet van hem. Vond het huwelijk een beknellend instituut, het paleis een gevangenis en de kroon een loodzware last. 

Alles in Schönbrunn ademt Sissi. We voelen haar, we horen haar, we zien haar, in alle kamers van dit enorme paleis. Maar onze beleving van Schönbrunn gaat niet over een markante vrouw in de geschiedenis. Het gaat over de films uit de jaren vijftig. Die grenzeloos romantische films met Romy Schneider. 

De echte Sissi vond haar leven helemaal niet zo romantisch. Ze was zich heel bewust dat ze mooi was en besteedde vele uren aan haar uiterlijk. Aan haar enkellange haar en aan haar figuur. Maar ze at bijna nooit samen met haar gezin, want slank blijven was belangrijker. En liever verbleef ze, zonder haar man en soms maandenlang, in het buitenland. 

De Kerstdagen en Sissi horen bij elkaar. Maar sinds ons bezoek aan Schönbrunn is het echte zwijmelen wel een beetje over.

Meet Mia

Meet Mia

Een fonkelnieuwe menukaart nodigt ons uit om Mia te ontmoeten.  

"Who is Mia?" Ik vraag het de jonge ober met de donkere krullen en een baard. Met zijn geruite bloes, de wat lompe zwarte schoenen en een ruimvallende zwarte broek onder zijn sloof lijkt hij niet helemaal in een patisserie te passen. Het is een hippe bakkerij met zelfgebakken brioches en sandwiches. En de taartjes net kunstwerken. 

"Mia is the boss." Hij stopt even met praten, terwijl hij de koffie neerzet. "She is 24 and owner of the bakery." 

"So a very young boss!" zeg ik lachend. "Yes, a very young boss." bevestigt hij. En na een korte stilte: "And a very hot looking boss, too, if I may say so." Hij grijnst bij zijn eigen vrijpostigheid.

Snow white

Een jonge, creatieve en kennelijk ook nog mooie onderneemster in Zagreb. Wat maken zulke mensen de wereld toch leuk. Dan kun je toch niet anders dan van zo'n heerlijk kunstwerkje gaan genieten?

Rode lopers

Meer dan 90.000 euro. En een blaar op mijn rechtervoet. Maar wat hebben we met elkaar een héle hoop geld bijeen gelopen. Samen met 749 anderen heb ik gewandeld voor de Nierstichting. Een sponsorwandeling voor de ontwikkeling van de draagbare kunstnier om precies te zijn. En nog specifieker: voor Thomas, de zoon van vriendin Arianne.

Pas kort geleden zag ik het filmpje van de Nierstichting waarin Thomas de hoofdrol speelt. Tuurlijk wist ik wel wat van zijn nierproblemen, want zo af en toe vertelde Arianne er over. En ik heb op dat moment ook zeker naar haar geluisterd. Maar had ik de consequenties van nierschade ook werkelijk gehoord?

Het is een prachtig filmportret. Thomas laat er in zien hoe hij om de dag aan de dialysemachine ligt. Hij vertelt nuchter over de omstandigheden en de gevolgen. Over beperkingen die mijn eigen twintigers toch niet kennen. Mijn hart gaat open voor zo'n jongeman, die met zijn ambassadeursschap voor de Nierstichting zo'n waardevolle richting aan zijn leven geeft. 

Ik gun Thomas een draagbare kunstnier. Volgend jaar weer op die rode loper!

www.nierstichting.nl/thomas

www.rodeloper.nl/teamthomas

Studieadvies op de Huishoudbeurs

De hallen van de Huishoudbeurs staan vol met Blokker-spullen, de lekkerste barbecuesauzen en de nieuwste massagekussens. De Pasar Malam een leuke uitzondering. Maar verder is het gewoon meeschuifelen in de gangpaden, en proberen niet te struikelen over een boodschappenkarretje.

Tarotkaarten lezen

Tussen al die huishoudelijke zaken ook het Festival Fantastique. In deze hal een gedempter sfeer. Weinig verlichting, weinig bezoekers. Een rustmoment voor ons, waar de tarotlezeres graag gebruik van maakt: ze nodigt ons vriendelijk uit. Ach, waarom ook niet?

Ja, we hebben inderdaad een heel concrete vraag. "Is studie X een goede keuze voor dochterlief?" We geven verder nog geen halve zin aan informatie. De dame met de tarotkaarten vertelt ons niets, maar vraagt vooral. "Weet je het wel zeker? Is het wel het juiste moment om verder te studeren? Zou je niet iets meer van de wereld moeten gaan zien? Niet in je eentje, want dat past niet bij je, maar via een georganiseerd jaar? Tot je je ware roeping vindt?" 

De tarot-mevrouw kijkt wat twijfelend bij deze uitkomst. Wij niet. Want wij weten zelf sinds een paar dagen dat een vervolgstudie nu geen goede keuze is. En dat een jaar buitenland het doel wordt. Vandaag liegen de tarotkaarten in ieder geval niet. Goh, toch een beetje kippenvel.

Samen op stap

"Mevrouw, weet u misschien waar hier een dierenwinkel is?" De blonde jongeman draait zich half om en wijst nonchalant naar de winkelstraat. Achter hem een meneer op leeftijd in een rolstoel, geduwd door nog zo'n leuke jongen.

Foto:  Marcelo Mokrejs

Ik kan geen antwoord geven op de vraag. Ken deze winkelstraat in Noordwijk Binnen niet zo goed. Ik twijfel eigenlijk of hier een dierenzaak is en adviseer het even aan iemand anders te vragen. Aanleiding voor de jongemannen om zich tot de oudere heer te richten: "Opa, weet u wel zeker dat er hier een dierenwinkel is?" De man kijkt zijn kleinzoons stralend aan. Ondanks zijn gehoorapparaat moeten ze het hem nog een paar keer vragen. Intussen kijken ze vriendelijk naar mij: "Dank u wel, hoor, mevrouw. We komen er wel uit."

Ik loop door en ben er een beetje stil van. Twee jongens, van die leeftijd, met hun grootvader op stap. Zo gewoon en toch ook zo bijzonder. Ik hoop dat ook zij zich daar bewust van zijn.  

Muzikaal familiefeestje

De twee jongemannen lopen wat onrustig door de ruimte, gaan voor hun muziekstandaard staan en rommelen wat met hun bladmuziek. Twee flinke cello's staan klaar voor het optreden. Het publiek schuifelt intussen nieuwsgierig de kleine huiskamer van het sfeervolle, oude huis in het oudste deel van Noordwijk binnen en neemt plaats op een klapstoeltje. Als iedereen zit stelt de blonde man zichzelf en zijn broer voor, en vertelt welke stukken zij gaan spelen voor cello en viool.

Prachtige klanken

Prachtige klanken komen uit de twee instrumenten. De blonde cellist speelt met enthousiasme en volle aandacht, staat simpelweg te genieten. De ander lijkt zijn partij vooral te spelen om dé perfecte prestatie neer te zetten: gedreven en volledig gefocust op zijn bladmuziek. Zelfs tijdens het buigen naar het publiek blijft hij daar stug naar kijken.  

De grootste verrassing komt na het derde stuk. Precies op het goede moment gaat een wat verborgen deur open en verschijnt een derde, nog wat jongere, persoon. Broertje nummer drie. Zijn witte overhemd scheef geknoopt en half uit zijn broek hangend, zijn schoenveters nog los. Na wat onhandig gerommel en gestommel pakt hij zijn viool en speelt met zijn broers mee. Maar wel zó zacht dat alleen de grimassen op zijn jonge gezicht zijn muzikale missertjes verraden. 

Drie broers die samen musiceren. Zulke intieme huiskameroptredens zijn juweeltjes. Deze was ook nog eens aandoenlijk.

Muzikale Kerstwandeling 2014, Noordwijk

Koud en donker

Wat zijn de dagen voor Kerst toch koud en donker. Overdag behoorlijk fris en 's middags de lichten vroeg aan. Als het niet hoeft, wil je niet naar buiten.

De mooiste quilts

Gelukkig gaat het bij ons om slechts enkele weken. Zo anders is het in Minnesota, Verenigde Staten, waar onze Maryse heeft gewoond. De eerste sneeuw valt daar begin november, de laatste sneeuw smelt weg in mei. Klagen wij bij -5°C steen en been, in Minnesota is een temperatuur van -45°C helemaal niet gek. Het leven past zich aan. Zo blijven auto's 's nachts soms met draaiende motor staan, want de kans is groot dat deze deze de volgende dag niet start. En school begint pas halverwege de dag, omdat de vrieskou te gevaarlijk is voor de kinderen.

Jaarlijkse tentoonstelling

Tijdens de jaarlijkse zomerbraderie in Bagley, Minnesota, zagen wij de prachtigste kunstwerken en ander huisvlijt tentoongesteld staan. Niet zo verwonderlijk. Willen wij hier 's winters graag snel naar binnen als het koud is, in Minnesota gaan ze het huis liefst niet eens uit. Tijd genoeg voor huisvlijt. En zo komt het dat wij de prachtigste quilts kunnen bewonderen. 

Kinderen zijn zó schattig!

Ze houdt haar hand naast haar hoofd, vuist lichtjes dichtgeknepen, slechts haar pink wiebelend omhoog. "Nee, Alicia, wat hadden we nou afgesproken? Je... pinkstemmetje?" Maryse kijkt er triomfantelijk bij. "En dan zegt zo'n meisje "Oh ja, oh ja" en probeert fluisterend verder te gaan. Maar fluisteren vinden kinderen zóóóó moeilijk." Onze dochter gaat achterover zitten en zucht: "Ahhhhh, die kinderen zijn zóóóóó schattig!"

We zitten aan tafel bij Hotel-Café Boerhaave, in ons dorp. Beide dochters weer eens bij ons aangeschoven en gezamenlijk nemen we deze zaterdagavond de afgelopen week door. Het is duidelijk dat Maryse haar roeping gevonden heeft, want de verhalen vliegen over tafel. Het leukst is het om haar haar kindertjes uit groep drie na te zien doen. Hoofd schuin en lief kijken. Of heel druk pratend. "Die kinderen kletsen je soms de oren van je hoofd," zegt ze. "Eén jongetje is zo schattig. Als hij iets niet begrijpt begint hij heel druk te praten, met hoge uithalen. Dan staat hij met zijn schoudertjes opgetrokken en de handjes vragend omhoog: 'Juf-mijn-fietssleuteltje-is-weg. Snap-jij-dat-nou? Net-lag-hij-nog-op-mijn-tafeltje. En-nu-ligt-hij-er-niet-meer. En-nou-komt-hij-nooit-meer-terug!'" Zo'n situatie doet Maryse smelten.

In korte tijd is ze belangrijk geworden voor de kinderen. Als aankomend juf leert ze ze lezen en schrijven, samenwerken, rekening te houden met elkaar. Maar als ze ruziën wie er naast juf Maryse naar de gym mag lopen, zijn het toch nog echt vijf- en zesjarigen. 

24

Nog maar kort geleden was ik 24. Een vol leven met drukke baan, vaak uit eten en regelmatig naar bios of theater. Lekker sporten en daarna lang blijven hangen in het clubhuis. En niet te vergeten de heerlijk simpele vakanties op de Griekse eilanden. We gingen lekker onze eigen gang; het leven was aangenaam en niet ingewikkeld.

Nog niet zo lang geleden, toen ik 24 was, bestond de wereld om mij heen voornamelijk uit mensen zoals ik. Ook jong, ambitieus, druk met werk en studie en andere plezierige bezigheden. Mensen van 30 vonden we oud, mensen van 40 al stokoud en mensen van 50 van een onbekende categorie. Die hadden een ander leven, een veel trager tempo en konden, zo vond ik, zéker niet meer zo midden in het leven staan als wij.

Inmiddels ben ik méér dan het dubbele van 24 jaar. Een enkele grijze haar en 's morgens wat strammer bij het opstaan. Ondanks dat dankbaar voor wat ik tot nu toe allemaal heb meegemaakt. Mooie ervaringen, meer mensenkennis, het milder worden met de jaren: het geeft rust. Op een afstandje genieten we van al die mooie, enthousiaste, jonge mensen om ons heen. Twintigers die op hun beurt staan te popelen om het leven ten volle te leven.

Net even boven de 50. Gewoon goed.

Onze eigen twintigers

Een energiek bloemencorso

De kassa van de opbouwhal

Samen met collega's Ellen en Maryse sta ik aan de kassa om bezoekers, medewerkers en bloemenstekers toe te laten tot de opbouwhal van het Bloemencorso van de Bollenstreek. Er is altijd veel levendigheid in de opbouwhal en dat maakt het werk erg leuk.

De stekers komen altijd blij en doelgericht binnen. Hun enthousiasme en energie is goed voelbaar. Het zijn gedreven mensen, gretig om mee te helpen aan hun corsowagen en trots om deel uit te maken van hun stekersvereniging. 

De kleuren en geuren komen je tegemoet

En veel bezoekers, waaronder héél veel buitenlandse gasten: Duitsers, Fransen, Italianen, Scandinaviërs en zelfs Canadezen. Als zij de stap voorbij de kassa gezet hebben een heel andere reactie. We zien ze enigzins overdonderd stilstaan, rustig om zich heen kijkend, en we horen ze soms zelfs "Ooooooohhhh" zeggen. De geur van de bloemen, de kleurenpracht, het is ook niet niks. En die genietende mensen zijn voor ons dan weer een genot om naar te kijken. 

Maar echt blij worden wij van die meneer en mevrouw uit Nijmegen die enthousiast vragen of ze volgend jaar mee mogen helpen. En die ons vertellen dat wij met onze stralende manier van verwelkomen de toon zetten. "Jullie zijn uitstekende visitekaartjes". En dát geeft ons nog meer energie...


www.bloemencorso-bollenstreek.nl

Lopen tegen kanker

Ook wij hebben mensen met kanker in onze omgeving. Mensen dicht in onze buurt, om wie wij zelf heel verdrietig zijn of zijn geweest. En mensen wat verder van ons weg, om wie wij onze vrienden of bekenden verdrietig zien zijn. Of het nou een te genezen soort is of dat er weinig kans op herstel is, de diagnose kanker komt altijd hard aan.

Deze zondag is niet alleen een heerlijk zonnige nazomerdag, maar ook een heel sportieve. De stichting "Lopen tegen kanker" in Warmond organiseert voor de derde keer hardlooproutes en een wandeling. De opbrengsten gaan o.a. naar onderzoek, een wensenfonds en ondersteuning van hospices en inloophuizen.

Net als vorig jaar nemen wij deel aan de wandeling. Tien kilometer door Warmond en Sassenheim. Bos, weiland en water. En veel mensen, héél veel mensen in een lange rij door het landschap. Met rode en witte ballonnen. Met groeps-T-shirts. Allemaal met een roze lint "Ik maak het verschil". En misschien wel met een speciale persoon in gedachten.

Via platte schuiten steken we sloten en vaarten over. We lopen dwars door de boerenbedrijven van Theo Warmerdam en van Fer en René Vergeer. Waar stevige fokstieren de lange stoet nieuwsgierig nakijken. En waar een bekertje verse, romige melk voor ons klaarstaat. Even rust bij het uitzichtpunt over de Kagerplassen.

Na een flink aantal kilometers komen de (vermoedens van) voetblaren en worden we ons bewust van een soort kramp in liezen en bovenbenen. Maar het is zo'n mooie stoet, je zou niet willen afhaken. En voor zo'n doel wil je nog wel even door naar de eindstreep. Als wij nu, hier, al niet zouden doorzetten, wat moet een kankerpatiënt dan? 

Natuurlijk halen we die eindstreep, geen probleem. Maar gedoucht en wel, thuis op de bank en met enige vermoeidheid in het lijf, beseffen we dat deze loop méér is dan een avond van de avondvierdaagse. En dat geeft voldoening. 

www.lopentegenkanker.nl

Säterfesten in augustus

De uitnodiging komt in juni per e-mail. We waren al op de hoogte van de datum, maar nu weten we ook waar het om gaat: Säterfesten. Ik kijk nog eens naar de uitnodiging en vraag me af wat dat precies zou kunnen zijn. Google Translate weet het: [Swedish] Säterfesten = [Dutch] Säterfeest. Da’s mooi. Het is dus een feest.

Een betere uitleg krijgen we als we bijna twee maanden later in Zweden zijn: een säter is een huis in Zweden waar  de veehoeders ‘s zomers verblijven. Säterfesten is dus een feest op een zomerboerderij. En dit Säterfest is op Ängåsen, de boerderij van onze vrienden. 

Dat ze veel dieren hebben wist ik wel. Twee IJslandse pony’s. Twee koeien met ieder een kalfje. Twee varkentjes, vijf kippen en een haan. Vier bijenkorven én niet te vergeten een huiskat. En dat ze wat ruimte hebben wist ik ook wel. Een fijn huis, een enorm gazon, een moestuin met kas, een nog groter weiland en “Oh ja, óók nog een bos”. Waar wij in Nederland al blij zijn met 30 m² tuin, is de grens van het perceel van onze vrienden niet eens te zien. De ongelooflijke ruimte, de hele beestenboel, de tomaatjes en prei uit eigen tuin… fantastisch. En mogelijkheden genoeg voor een mooi feestje dus. 

Aan de rand van het gazon staan drie enorme tipi’s met daarachter twee grote partytenten. De vele net in elkaar geschroefde picnicktafels doen ons denken aan de reclame van Paturain, of die van Bertolli. Geur van gras en van hout. De eerste komt van de vele vazen en emmers met veldbloemen. De tweede van een versgekapte berkenboom. “Vanmorgen omgehaald en in schijven gezaagd. Leuk als onderbord”. Ja hoor… 

Buiten dienen doormidden geslepen olievaten als barbecue en vuurplaats, en de hottub is vandaag een cooltub voor bier en fris. De jongeren mogen bijlwerpen, en lassowerpen op een nauwelijks van echt te onderscheiden eland. “Die huid? Ja, die hebben we zelf gelooid. Experimentje.” 

Onze vrienden hebben voor hun gasten een fantastische Zweedse belevenis voorbereid. Dat is ook hun leven in Zweden: organiseren en gastvrijheid gaan hand in hand. En wij? Wij hebben enorm genoten. Het was een fantastische avond met een internationaal gezelschap, een heerlijk buffet en Zweedse muziek. Een heel nieuwe ervaring, al is het maar dat we picknicktafels voorlopig alleen nog associëren met zweedse lax en elandragout. 

www.adventuretravelsweden.com