Trouwe fan

Onze liefde voor de band The Eagles hebben we onbewust aan onze kinderen overgebracht. Vooral Merlinde weet inmiddels meer van de Eagles en zijn bandleden dan wij doen. Muziek van meer dan 40 jaar geleden! En zo komt het dat we met z'n vieren naar een optreden van de tributeband The Dutch Eagles gaan, die het bij wijze van spreken beter doen dan de originele muzikanten. In de Haarlemse Schouwburg, een prachtig theater.

Na de voorstelling kijken we nog even bij de verkoopstand. We zouden graag een nieuwe DVD willen hebben, want de vorige kennen we inmiddels uit ons hoofd. Er blijkt nog een opname te zijn, die ons wel wat lijkt. "Gesigneerd graag", zeg ik er nog wel even met een grijns bij. Ruben en Arto zetten met plezier hun handtekening op het schijfje.

Leuk om je idolen even van dichtbij te zien. Toch weer anders dan op dat verre toneel. "Maar jammer dat Dennis er niet bij was." zeg ik. "Shhhhttttttt, mám! Niet zo hárd!" Twee verontwaardigde meiden wijzen over mijn schouder. "Hij staat er ook bij". Met z'n tweeën duiken ze onmiddellijk achter een grote pilaar en sta ik in mijn eentje nog midden in die grote foyer naar Dennis te kijken. Hij kijkt me schalks aan en heft grijnzend zijn bierflesje naar me op.

Als een groupie die achter haar idool aangaat. Voel me een béééétje betrapt...

Op zoek in Zweden

De wat oudere caissière kijkt ons onzeker aan. 'Pe-ter-Lund-qvist?' vraagt ze in zangerig Zweeds. Nej. Die kent ze niet. "Alg-hä-gen?" Nee, ook daar heeft ze nog nooit van gehoord. Ze kan ons niet helpen. Toch kijkt ze nog eens naar onze reispapieren en met vastberaden blik start ze, op haar kassa, Google Maps op. Na enig turen naar het beeldscherm klaart haar gezicht op. "You go...uhm..." Ze keert haar rug naar ons toe en als een stewardess steekt ze haar arm uit naar links. "To the left?" vragen wij. Yes, yes. Met haar andere hand duidt ze een heuveltje aan en roept over haar schouder: "Train!". "Cross the railway?" reageren wij weer. Ook dat is wat ze bedoelt. "Alg-hä-gen" zingt ze nog eens.

Stuga in Mullsjö

Met deze aanwijzingen en haar vriendelijke groeten gaan we op weg. Maar als boerderijen geen huisnummer hebben is het lastig vinden. Twee keer hetzelfde rondje over een grindweg; er klopt iets niet. Vermoeid van een lange dag reizen volgen we hoopvol de auto die net voorbij komt rijden. De regen en het onweer kletteren inmiddels uit de lucht. Na ons "We are lost!" wil ook deze vriendelijke Zweed meteen helpen. Ook hij checkt Google Maps en stapt dan in zijn auto om ons voor te rijden. Met een brede lach en een "Have a nice holiday" levert hij ons tien minuten later af bij - naar zijn inschatting - de plek die het best overeenkomt met de gegevens in onze papieren. En dat blijkt een Zweeds paradijsje.

Fit en weer vrolijk

"Op welk nummer moet deze ook al weer?" De rode handel is om de stoel in te stellen. "En hoe zat het met de gewichten?" Het fitness-apparaat ziet er ingewikkelder uit dan het misschien is. Maar kon ik er de vorige keer al geen logica in vinden, nu ben ik de weg helemaal kwijt. Een radeloosheid overvalt me. 

De sporters om mij heen zijn geconcentreerd met hun eigen programma bezig en de instructeur begeleidt een jongeman bij zijn oefening. Gelukkig ziet hij mijn geworstel, komt naar me toe en vraagt vriendelijk. "Lukt het allemaal, mevrouw?" Confronterend. Ik voel me een muts. Een kluns. Een oud wijf. Van ellende beginnen mijn ogen te prikken en sta ik te stotteren: "De gegevens op mijn key zijn weer verdwenen en ik weet niet meer hoe dit apparaat werkt". En denk er achteraan: "Wat dóe ik hier?" 

De sportieve instructeur is een aardige jongeman, die meteen begrijpt dat mijn affiniteit niet bij fitness ligt. Dat stelt me gerust en ik ga graag op zijn aanbieding in om alle toestellen nog een keer langs te lopen. Stuk voor stuk legt hij het hoe en waarom ervan uit. Tot mijn eigen verbazing pak ik het weer snel op. "Ja, u bent een technisch denker. Dat had ik meteen al in de gaten. Dan heb je niet zo veel aan ezelsbruggetjes voor de apparaten". 

"Technisch denker?" Mmmm. Zo had ik het nog niet bekeken. Wat een paar aardige woorden al niet kunnen doen. Het komt vast wel goed.

Onbekend maakt onbemind

"Merlinde maakt nou eenmaal van haar hart geen moordkuil!" schrijf ik in de familie-whatsapp-groep. Mijn jongste heeft onlangs voor veel plezier gezorgd met haar liefdesverklaring op Facebook aan onze eigen vertrouwde supermarkt, na een klacht over een andere supermarkt in haar nieuwe woonplaats. De hilarische reactie daarop is in no time viraal gegaan. Maar nu lees ik in een whatsappje van Merlinde: “Hart? Moordkuil?"

Een paar dagen later vertel ik tijdens het eten over mijn werk. Hoe acuut een situatie was geworden en dat er echt wel iets moest gebeuren. “Je kan je voorstellen dat die organisatie op het vinkentouw zat”, zeg ik tegen mijn tafelgenoten, “Misschien moet er iets gedaan worden aan de procedures, want nu behandelen we ze rijp en groen door elkaar.” Instemming van Erik. Op het gezicht van Maryse één groot vraagteken.

Maar daar houdt het niet mee op. 's Avonds zien we hoe een deelnemer aan het razend spannende televisieprogramma Hunted zijn jagers tot het uiterste uitdaagt. Mijn bewondering heeft deze man, “… maar om de kat nou zo op het spek te binden?!” Een paar tellen lang is het stil. Dan een enorme verontwaardiging: “Potverdórie! Jullie ook altijd met die uitdrukkingen! Waar hebben jullie het noú weer over?"

Hoe is het toch mogelijk dat jonge mensen van nu nauwelijks een gezegde of spreekwoord meer kennen? Ik geef toe, ik wil ook nog wel eens wat verhaspelen, maar veel uitdrukkingen horen toch bij het gewone taalgebruik. Staat het leren ervan onderaan de prioriteitenlijst van meester of juf? Wordt onze taal armer door media als Facebook of Twitter? Of is het gewoon een kwestie van er belangstelling voor hebben?

Spreekwoorden, uitdrukkingen en gezegdes. Leert de generatie na ons ze nog? Het is niet voor niets dat wij al jaren tegen onze kinderen zeggen “Lees een boek!” om hun kennis van het Nederlands te vergroten. Maar dat is voor de ganzen preken.

Als je zaak maar goed zit

Strand van Milna (Kroatië)

Hij is een van de vakantiegasten in Milna. Slank lijf, kort grijs haar, gouden halsketting en een donkere zonnebril. Geen atleet, maar beslist ook geen bierbuik. Hij kent iedereen hier, en grapt en grolt er vrolijk op los.

Na een paar dagen kennen we zijn vaste ritueel. 's Morgens trekt hij eerst zijn ligbed uit de rij strandstoelen en draait hem naar de zon. Legt er zijn handdoekje op. Gaat relaxed liggen. Interessant wordt het als de zon lang genoeg heeft staan branden. Dan komt hij overeind, legt het handdoekje op schoot. Wipt van de ene bil op de andere, ondertussen zijn kleine rode zwembroekje vervangend door een felblauwe, sportieve zwemshort. En loopt, iedereen vrolijk groetend, naar het water van deze mooie baai.

Maar dan. Van een grote, blauwe zwemshort naar een klein rood zwembroekje vraagt nét even wat meer aandacht. Onze man neemt er de tijd voor. Brengt uitgebreid en zonder enige gêne zijn 'zaakje' op de juiste plek in het kleine broekje. Smeert zich daarna nog maar eens uitgebreid in. Zet zijn zonnebril weer nonchalant op zijn hoofd en gaat triomfantelijk naar zijn omgeving zitten kijken. 

Wij vermaken ons prima op dit heerlijke strand. 

Wervelwinden

“Groot, hè, zo’n parkeerterrein?” Slenterend naar onze auto kijken we op van ons kletspraatje. Een kwieke, keurig geklede dame van zo rond de 65, vervolgt: “En al die auto’s lijken ook zo op elkaar!”

Terwijl wij op ons gemak onze plastic tassen en goodiebags achter in de auto zetten, zie ik mevrouw vanuit mijn ooghoeken verder dwalen en ik hoor haar roepen: “Heeft u toevallig een grijze Citroen Picasso gezien?” Wij kijken elkaar vragend aan.

Mevrouw is al ruim een half uur aan het zoeken. Op ons aanbod stapt ze blij achterin de auto. Met z'n drieën rijden we straatje voor straatje over dit deel van het parkeerterrein. Ondertussen stelt ze met een beetje een bekakte stem haar schoonzus Els telefonisch op de hoogte: "Oh, Eèèèèlllls! Ik zit hier in de auto met twee alleráááárdigste dames die me helpen zoeken. Nou, wij komen er aan, hoor." Kort daarna zit mevrouw vrolijk te zwaaien en te gillen: Eèèèèlllls!!!! Eèè-hèèèèlllls! Kom ook gezellig in de ooootooooooooo...." Twee zielen, één gedachte, want binnen de kortste keren zit kwieke, keurige mevrouw nummer twee in de auto en wordt mevrouw nummer drie gebeld. En wij zitten er bij en kijken er naar. 

Mevrouw nummer drie heeft nieuws. Zij heeft inmiddels de auto aan de andere kant van het parkeerterrein gevonden. "Oh, echt? Maar deze allerááááárdigste dames brengen ons ook wel naar Rotterdam, daar niet van". Mevrouw nummer twee schatert het uit. "Vonden jullie het ook zo vréééééééselijk, die Libelleweek? Nóóóóóit weer!" Veel vriendelijke dankwoorden volgen en een handvol dropjes, en de dames zijn gevlogen. Overdonderd zitten wij elkaar aan te kijken om deze vrolijke tornado's. Ineens is er weer rust. En kunnen wij ook op weg naar huis.

Late lunch

Midden op de dag, onderweg terug van een zakelijke afspraak in Hilversum. Het is tijd om iets te eten. De omgeving ken ik niet zo goed, dus ik neem de eerste de beste afslag. Een kilometerslange, rustige weg met boerderijen en leuke vrijstaande huizen in Nederhorst den Berg. Maar geen supermarkt of broodjeszaak te vinden.

Vreeland

Door naar Vreeland, waar net zo weinig leven te bekennen is. Op twee drukke achtjarigen na, die tegen me beginnen te praten. Over hockey, en tennis, en nog veel meer. "Mevrouw, zal ik het Wilhelmus zingen? Ja? Of nee? Nú zeggen". Luid zingt de meest vrijpostige van de twee de eerste zinnen en houdt goed in de gaten of ik wel luister. "Ik hou van zingen. Ik kan heel goed zingen". Daarna wijzen de jongens me een supermarkt iets verderop, waar ik zo langzamerhand wel dat broodje hoop te kopen. Helaas. Bij de openingstijden van de eenvoudige 'Dagwinkel' staat: 'Woensdagmiddag. Vanaf 13.00 uur gesloten'. 

Ik krijg er inmiddels genoeg van. Teruglopend naar de auto kom ik de enige twee levende wezentjes in dit dorp weer tegen. Dit keer rennen ze met grote takken woest schreeuwend heen en weer: "De bloedduivels veroveren de wereld, whaaaahhhh". 

Tja. Nou. Weinig te veroveren in Vreeland.

Ariël

"Getver, wat een stank is dat toch!" De geur uit de net geopende vaatwasser komt ons tegemoet. "Hoe kán dat nou, zo'n sterk parfum. Dit is gewoon vies."

De aanbieding in de supermarkt was interessant, dus meteen flink ingeslagen. Maar inmiddels ben ik in staat om alle dozen zó de vuilnisbak in te kieperen. Het gaat niet alleen om de geur, maar ook smaken de borden en het bestek geparfumeerd. Ligt het aan het merk? Misschien een foutje in het productieproces? 

De irritatie loopt steeds hoger op en daarom wordt het tijd om verhaal te halen bij de fabrikant. Maar het zoeken in Google levert niets op. Geen klantenservice, geen e-mailadres, geen FAQ-lijst. Zuchtend kijk ik nog een laatste keer op de verpakking. Met de groene plastic doos in mijn hand lees ik de lettertjes, cijfertjes en symbooltjes. En blijft mijn blik rusten op een tekeningetje van een T-shirtje. 

De vier dozen zijn naar het washok verhuisd. We halen nog regelmatig sterk geurend serviesgoed uit de kasten.

Die handige familie-App

De groepsWhatsApp 'Familie' op mijn mobiel rinkelt. "Heb je nog tape nodig?" vraagt Maryse. "Ja," schrijf ik enthousiast terug, "graag!". Erik heeft geen zin om zijn mobiel te checken, maar wil wel weten waar dat over ging. "Wat was dat?" vraagt hij. Ik twijfel en antwoord: "Oh, niks bijzonders."

De familie-WhatsApp van Merlinde bromt nu ook. Ze kijkt op haar telefoon en begint te typen. Verder blijft het stil. "Wat is dat toch?" vraagt Erik weer. "Oh, niks bijzonders." herhaalt ze mijn woorden gniffelend.

Als de familie-WhatsApp wéér gaat is een waarschuwing op zijn plaats. "Schat, niks bijzonders. Alleen maar jouw irritatiefactortje." Hij kan het niet laten. We zien hem lezen over de handel rond Tape, en Katoen, en Zagen. Om vervolgens per familie-WhatsApp voor te stellen om vooral een HayDay-WhatsApp-groep aan te maken. Zonder hem alsjeblieft.

Regels zijn regels

Het vak treinmachinist moet je altijd serieus nemen. Ook als het om een trein gaat die door een openluchtmuseum rijdt. Maar daar moesten wij nog achter komen.   

Een snelle en slimme planning: als we nú onze pannenkoek opeten, kunnen we met een turfschip naar de andere kant van het park en van daar uit met een treintje naar het veengebied. De schipper van 'De Elisabeth' brengt ons er heen, wijst ons het stationnetje en wenst ons nog veel plezier. Rustig slenteren we naar het perron, benieuwd naar het geplande ritje. "Blijf hier maar staan," zegt Erik dan. Hij kijkt met te veel interesse naar de lege, kale bedoening in dit deel van het park. En vervolgt dan wat zachter: "Want daar staat een bord dat we niet willen zien." 

Alleen voor uitstappen

Even later nadert het bijna lege treintje hobbelend en rammelend het verder totaal verlaten perron. Soepel stapt de machinist uit het locomotiefje. De rode machinistenpet ontbreekt, maar het mooie blauwe uniform geeft genoeg status. Na een vriendelijk "Goedemiddag" meldt hij ons dat er een probleem is. Wij kijken elkaar verbaasd aan. Hij wijst naar het bord en zegt dat het niet is toegestaan om in te stappen. Hier waren we dus al bang voor... maar de machinist heeft een punt. 

Dan kijkt de man ons schalks aan. "Let op...", zegt hij. "...let op wat ik doe". Hij houdt theatraal zijn hand met gespreide vingers voor zijn gezicht. Pretoogjes kijken tussen de vingers door. Daarna draait hij zich om en maakt met een doek een natgeregende bank voor ons droog. De hele verdere reis krijgen we met regelmaat een knipoog. Dat is vast omdat we zo enthousiast zitten te genieten. 

Geen toegang voor onbevoegden

Rijen met twintigerjaren etagewoningen, wat moderne flats, een groot winkelcentrum met een Dirk van den Broek. Een Amsterdamse wijk met veel levendigheid op dit tijdstip. De tomtom stuurt me een doodlopend straatje in. Aan beide zijden van deze weg grote hoge bouwhekken, oneindig ver de straat in. En achter die hekken diverse bouwplaatsen met timmer- en boorgeluiden. Overal mannen met gele veiligheidsjassen en een bouwhelm. Deze zo onbekende wereld verwondert me.

Op zoek naar huisnummer twee kan ik nergens een nummering vinden. Wel twee zware toegangshekken, die alleen lijken open te gaan als er een vrachtwagen of auto aan komt rijden. Misschien ergens een bel dan? Er moet toch iets te vinden zijn. Ik beweeg met mijn vlakke hand voorzichtig langs één van de toegangshekken, zwaai giechelend eens langs de sensor bij de grond. Niets. Er gebeurt helemaal niets. Tja. Hoe kom ik dan bij mijn afspraak? 

Na enige tijd rondlopen komt langzaam een personenauto aanrijden. De vriendelijke man lijkt mijn redding. Witte tanden in een heel zwart gezicht. Zijn rastaharen dansen heen en weer als hij vrolijk naar de drie meter hoge dunne paal aan de overkant van de weg wijst. Het blijkt een intercom voor vrachtwagens, die door de hoogte volledig aan mijn aandacht is ontsnapt. Bij de paal kan ik op mijn tenen nog net het knopje Receptie indrukken. "Goedemorgen, komt u voor de bouwplaats?" Gelukkig. Nog niet helemaal op de juiste plek, maar in ieder geval wel contact...

You are breaking my heart

Als ik de woonkamer binnenkom, zie ik onze dochter lui op de bank hangen. Diverse kussens, een dekentje, drankje op tafel. Laptop balanceert ergens tussen buik en benen, oortjes in en de tv keihard aan. Op het beeldscherm een zingende boyband in een tropische omgeving. Ik herken het meteen en zing vrolijk mee: "Celia, you're breaking my heart, you're shaking my confidence daily...". Dochters ogen worden groter en kijken mij verbaasd aan. Ze komt zelfs een beetje overeind en ik zing vrolijk verder: "Oh Cecilia, I'm down on my knees..." Ogen nog groter: "Hoe ken jíj die tekst nou?"

Cecilia

"Simon & Garfunkel, schat, Simon & Garfunkel," zeg ik triomfantelijk en leg meteen maar even uit hoe we ons vroeger, al handenklappend en stepdansend, tijdens feestjes op dit nummer vermaakten. Ze kijkt me strak aan, rolt dan met haar ogen en gaat zuchtend weer languit achterover liggen.

Oei. Die toelichting was misschien net iets te veel van het goede.

Vertraagd excuus

Er liggen veel boeken om ons heen. Diverse keurig op elkaar, maar ook half omgevallen stapels. Vrij actuele vrouwelijke thrillerschrijfsters naast dertig jaar oude studieboeken over reclame en marketing. Een ding hebben ze gemeen: leuk, maar we zullen ze echt niet nog een keer lezen. Tijd om af te voeren.

Alle boeken gaan met de nodige melancholie nog eens door onze handen. In sommige zit keurig op de binnenkaft een Ex Libris met datum. Of er staat een naam. Andere hebben een mooie opdracht als herinnering aan een bijzondere gelegenheid. En ėėn bevat zelfs een ongebruikte cadeaubon.

Ik kijk nog eens goed. Een boek over de Body Shop, jaren geleden uitgeleend aan een studiegenootje. Weet nog goed hoe ik er tot vervelens toe om heb moeten vragen. En hoe geïrriteerd ik de retourenvelop openmaakte. Het is wat laat om te constateren, maar heb ik soms méér teruggekregen dan dat ik heb uitgeleend?

Frisse lucht in Stockholm

De Zweedse receptiemedewerker neemt het zakelijk op. "Okay, so you have a problem with your window. Let me walk with you to your room for a minute." Het is een vriendelijke jongeman, keurig in het zwart gekleed. 

Op de trap naar de tweede verdieping gaat hij voorop. Zijn zwarte kleding bestaat uit een overhemd en superskinny jeans. Hieronder grijze Vans, op zijn minst maat 45 en ruim voorzien van luchtgaten. Een hip kapsel, kort van achteren, lange lok aan de voorkant. De vergelijking met de Brits-Nederlandse Idols-deelnemer Paul is snel gemaakt.

Kordaat stapt hij de hotelkamer binnen, kijkt eens rond en vraagt zich hardop af om welk raam het gaat. Voor we iets kunnen uitleggen blijft zijn blik op het betreffende raam rusten. Zijn ogen worden groter en hij giechelt "Oh my God, this is funny". Het is even stil en weer begint hij te giechelen dat het 'so funny' is. En sorry, sorry, sorry, dat hij zo moet lachen. Inmiddels giechelen wij vrolijk mee, toch wel enigszins gerustgesteld dat het grappig en niet gebruikelijk is om een hotelraam in je handen te hebben als je het probeert te openen.

Het is warm in Stockholm. Nee, het is niet erg als de Technische Dienst het morgen komt repareren. 

Een mateloos optimisme

De advertentie staat een paar dagen op Marktplaats, als er een berichtje binnenkomt dat Roger een bod heeft gedaan. Korte tijd later vindt het contact plaats. Een jongeman met zwaar Engels accent meldt dat hij over de bedbodem van een boxspring belt en hem even wil komen halen. Enigszins gealarmeerd denk ik: "Even?" De jongeman vervolgt dat hij in Amsterdam woont en met de trein komt. "Trein?" vraag ik voorzichtig. 

De bedbodem: tweepersoons, lichtgrijze tijk, vurenhouten latten. 2 bij 1,40 meter en zo'n 50 kg zwaar. Ik zie het nog niet helemaal voor me. Er zijn ten minste twee mensen nodig om zo'n omvangrijk ding van huis naar station, en van station naar huis te dragen. Bovendien, hoe zou je in die halve minuut op het station zo'n joekel de trein in kunnen manoeuvreren? De jongeman maakt zich nergens zorgen om. "Ja, waarom niet? Mensen nemen toch ook wel eens een fiets mee in de trein?"

Het telefoongesprek eindigt met een advies aan Roger om er nog eens over na te denken. Pas dan komt er toch enige twijfel bij de jongeman. Die houdt niet lang aan, want een half uur later wordt het bod wijselijk ingetrokken.

Voor een dubbeltje...

Meer dan vijftig gekleurde rijtuigjes staan te wachten aan de rand van het grote plein in Marrakech. Volgens de reisgids moeten we voor een ritje in een 'calèche' goed afdingen. 
De eerste koetsier loopt verontwaardigd weg, maar wij weten het zeker: "Het is maar een spel." 
De tweede koetsier is een wat jongere Marokkaan. Een modieuze broek, een sportieve blauwe trui, een zwart baardje.  "Dat is zo'n snelle, zakelijke jongen. Die belazert je waar je bij staat." 
Een koetsier van een calèche verderop ziet zijn kans. "Two hundred fifty, one hour" blijft hij herhalen. Dat lijkt ons een goed aanbod.  

Dwars door de medina

Het ritje begint als een avontuur, dwars door de smalle straatjes van de medina, maar gaat al gauw over in een saaie asfaltweg langs de stadsmuur. De koetsier groet om de haverklap bekenden en zit soms achterstevoren op de bok om een praatje met ze te maken. Ondertussen zien wij slechts een kale stadsmuur, een kale woonwijk. Geen moskee of paleis te bekennen. 

Stadsmuur van Marrakech

Heeft hij ons tuk? Is dit een speciale route die de calèches rijden met toeristen die voor een dubbeltje op de eerste rang willen zitten? Als we toch maar vragen of hij ons naar het paleis wil brengen, zegt de koetsier stralend: "Of course...!" Op hetzelfde moment rijdt hij de hoek om en begint enthousiast te wijzen: "Here is palace. Very important palace."  Tja. Zo de waard is vertrouwt hij zijn gasten?  

Sociale media: vloek of zegen?

"Ik zou een foto van jullie moeten maken. Moeten jullie jezelf nu eens zien zitten." De baliemedewerkster in het ziekenhuis is niet bepaald enthousiast. Met z'n drieën tegelijk kijken wij op, onze mobiele telefoons in onze hand. "Al die mobieltjes! Mensen praten niet meer met elkaar", zegt ze narrig.

Verbaasd kijken wij elkaar aan. Wat is dat nu? Voorzichtig vertel ik dat wij reageren op whatsapp-jes van vrienden en bekenden die ons en onze dochter sterkte wensen zo vlak voor de operatie. Maar de baliemedewerkster hoort het niet, ze moppert nog even door dat de wereld zo klein wordt als mensen alleen maar aandacht voor hun mobieltjes hebben.

Ondertussen stemmen wij nog even de laatste afspraken voor deze spannende dag af. En genieten samen van de laatste lieve berichtjes en blijken van medeleven. Blij dat onze wereld zo groot geworden is door onze mobieltjes.

Peuterlogica

Zo moe..

Zo verschrikkelijk moe… maar daar hebben een peuter van drie en een baby van een paar weken geen boodschap aan. De één wil aandacht, de ander heeft honger. Met z’n drieën op het grote bed liggen we tegen een paar grote zachte kussens aan. Knus onder de klamboe, gordijnen dicht, afgesloten van de wereld. 

Met moeite kan ik mijn ogen open houden. Ze zakken even dicht en zijn meteen weer open, telkens weer. Voor ik echt wegdut, trapt een beentje tegen mijn been aan. Ik voel het, maar ben niet in staat te reageren. Ongeduldig volgt er weer een trap, iets hoger, tegen mijn heup. En nog een. “Hou op”, mompel ik. Maar mijn gevecht met de vermoeidheid is voor onze peuter geen enkele reden om te stoppen. 

Als de baby plotseling begint te krijsen is er een grens overschreden. Zonder er over na te denken schiet mijn hand uit en eindigt met een flinke pets op een kinderbeentje. Geschrokken van het gehuil van de baby en van mijn eigen uithaal, kijk ik naar mijn peuter. Die staat, midden op het bed, héél langzaam op. Ze kijkt me woedend aan, probeert haar broek naar beneden te trekken en zegt: “En nou ga ik kijken waar het pijn doet.”

't Was gewoon een feestje!

Nog nooit in een lelijke eend gereden. Zo'n vaak felgekleurde auto met van die dunne bandjes, koplampen aan stokjes en een kenmerkend motorgeluid. Destijds gingen wij voor een ‘echte’ auto; veiliger en comfortabeler. Maar wat dat inhoudt weten we inmiddels wel voldoende. Nu willen we een keer het ‘2CV-rijden’ meemaken: we gaan een paar dagen toeren met ‘Dolly’, een mooie eend uit ons geboortejaar.

Knus tegen elkaar aan op de tweepersoonsbank is het wel even aanpassen. Het belangrijkst is het tijdig terugschakelen om de bochten veilig te kunnen nemen. En daar moeten we toch wel steeds even voor spieken op het schakelschemaatje op de handpook. De frisse lucht-toevoer gaat in deze eend helemaal vanzelf en de ruitenwissertjes krijgen een piepklein stukje van de voorruit droog. Toch is in een eend rijden een geweldige ervaring; we hebben drie dagen lang met een big smile de wereld in gekeken.

Maar wij niet alleen. 2CV-rijden is gewoon een feest. Er loopt altijd wel iemand bewonderend om de auto heen, met eigen ervaringen of herinneringen aan een familielid met zo’n auto. En op de weg word je al van verre gesignaleerd. Oude én jonge mensen begroeten ons vrolijk. Lichtenknipperend, toeterend, alle handen omhoog door het open dakje. 

Zelfs langs de weg staan mensen stil om uitgebreid naar ons te zwaaien. We grinniken tegen elkaar: "Wat leuk, hè, al die belangstelling voor zo'n lelijke eend..." en zwaaien natuurlijk vrolijk terug. Tot blijkt dat de mensen ons aanzien voor een deelnemer in een toertocht van oldtimers. Onze grijns wordt vanzelf nog breder. 

Reisherinneringen

Souvenirs zijn het leukst als je zelf geweest bent op de plaats van herkomst. Een herinnering aan een reis kan voor mij bestaan uit een gebruiksvoorwerp, iets uit de omgeving of een plaatselijke lekkernij. Vooral het regelmatig gebruik van huishoudelijke souvenirs houden herinneringen warm. 

In Portugal, een tijdje geleden, vonden we ook al snel wat aardigheidjes. Helemaal enthousiast werd ik van de Portugese knijpers. Aan de waslijn van onze quinta hingen exemplaren met een heel bijzondere vormgeving, heel vernuftig. Wasgoed ophangen doen we regelmatig, dus die knijpers zouden ons ongetwijfeld vaak aan Quinta da Bouça d'Arques doen denken.

Het was nog een hele toer. Veel winkels in het oude Viana do Castelo afgestruind, maar niets te vinden. Misschien waren ze al wat ouder, of niet in een huis-tuin-en-keukenwinkel gekocht? Wel andere vrolijk gekleurde, erg on-nederlandse knijpers. Hartstikke leuk en dus gelijk meegenomen.

En nu, telkens als ik de was ophang, moet ik weer aan dat prachtige Portugese landgoed denken, met zijn rommelige waslijn en vooral de bijzondere knijpers. Het werd wel een iets andere herinnering. Want inmiddels heb ik de tekst erop ontdekt: 'Made in Italy'.