Op zoek in Zweden

De wat oudere caissière kijkt ons onzeker aan. 'Pe-ter-Lund-qvist?' vraagt ze in zangerig Zweeds. Nej. Die kent ze niet. "Alg-hä-gen?" Nee, ook daar heeft ze nog nooit van gehoord. Ze kan ons niet helpen. Toch kijkt ze nog eens naar onze reispapieren en met vastberaden blik start ze, op haar kassa, Google Maps op. Na enig turen naar het beeldscherm klaart haar gezicht op. "You go...uhm..." Ze keert haar rug naar ons toe en als een stewardess steekt ze haar arm uit naar links. "To the left?" vragen wij. Yes, yes. Met haar andere hand duidt ze een heuveltje aan en roept over haar schouder: "Train!". "Cross the railway?" reageren wij weer. Ook dat is wat ze bedoelt. "Alg-hä-gen" zingt ze nog eens.

Stuga in Mullsjö

Met deze aanwijzingen en haar vriendelijke groeten gaan we op weg. Maar als boerderijen geen huisnummer hebben is het lastig vinden. Twee keer hetzelfde rondje over een grindweg; er klopt iets niet. Vermoeid van een lange dag reizen volgen we hoopvol de auto die net voorbij komt rijden. De regen en het onweer kletteren inmiddels uit de lucht. Na ons "We are lost!" wil ook deze vriendelijke Zweed meteen helpen. Ook hij checkt Google Maps en stapt dan in zijn auto om ons voor te rijden. Met een brede lach en een "Have a nice holiday" levert hij ons tien minuten later af bij - naar zijn inschatting - de plek die het best overeenkomt met de gegevens in onze papieren. En dat blijkt een Zweeds paradijsje.

Frisse lucht in Stockholm

De Zweedse receptiemedewerker neemt het zakelijk op. "Okay, so you have a problem with your window. Let me walk with you to your room for a minute." Het is een vriendelijke jongeman, keurig in het zwart gekleed. 

Op de trap naar de tweede verdieping gaat hij voorop. Zijn zwarte kleding bestaat uit een overhemd en superskinny jeans. Hieronder grijze Vans, op zijn minst maat 45 en ruim voorzien van luchtgaten. Een hip kapsel, kort van achteren, lange lok aan de voorkant. De vergelijking met de Brits-Nederlandse Idols-deelnemer Paul is snel gemaakt.

Kordaat stapt hij de hotelkamer binnen, kijkt eens rond en vraagt zich hardop af om welk raam het gaat. Voor we iets kunnen uitleggen blijft zijn blik op het betreffende raam rusten. Zijn ogen worden groter en hij giechelt "Oh my God, this is funny". Het is even stil en weer begint hij te giechelen dat het 'so funny' is. En sorry, sorry, sorry, dat hij zo moet lachen. Inmiddels giechelen wij vrolijk mee, toch wel enigszins gerustgesteld dat het grappig en niet gebruikelijk is om een hotelraam in je handen te hebben als je het probeert te openen.

Het is warm in Stockholm. Nee, het is niet erg als de Technische Dienst het morgen komt repareren. 

Säterfesten in augustus

De uitnodiging komt in juni per e-mail. We waren al op de hoogte van de datum, maar nu weten we ook waar het om gaat: Säterfesten. Ik kijk nog eens naar de uitnodiging en vraag me af wat dat precies zou kunnen zijn. Google Translate weet het: [Swedish] Säterfesten = [Dutch] Säterfeest. Da’s mooi. Het is dus een feest.

Een betere uitleg krijgen we als we bijna twee maanden later in Zweden zijn: een säter is een huis in Zweden waar  de veehoeders ‘s zomers verblijven. Säterfesten is dus een feest op een zomerboerderij. En dit Säterfest is op Ängåsen, de boerderij van onze vrienden. 

Dat ze veel dieren hebben wist ik wel. Twee IJslandse pony’s. Twee koeien met ieder een kalfje. Twee varkentjes, vijf kippen en een haan. Vier bijenkorven én niet te vergeten een huiskat. En dat ze wat ruimte hebben wist ik ook wel. Een fijn huis, een enorm gazon, een moestuin met kas, een nog groter weiland en “Oh ja, óók nog een bos”. Waar wij in Nederland al blij zijn met 30 m² tuin, is de grens van het perceel van onze vrienden niet eens te zien. De ongelooflijke ruimte, de hele beestenboel, de tomaatjes en prei uit eigen tuin… fantastisch. En mogelijkheden genoeg voor een mooi feestje dus. 

Aan de rand van het gazon staan drie enorme tipi’s met daarachter twee grote partytenten. De vele net in elkaar geschroefde picnicktafels doen ons denken aan de reclame van Paturain, of die van Bertolli. Geur van gras en van hout. De eerste komt van de vele vazen en emmers met veldbloemen. De tweede van een versgekapte berkenboom. “Vanmorgen omgehaald en in schijven gezaagd. Leuk als onderbord”. Ja hoor… 

Buiten dienen doormidden geslepen olievaten als barbecue en vuurplaats, en de hottub is vandaag een cooltub voor bier en fris. De jongeren mogen bijlwerpen, en lassowerpen op een nauwelijks van echt te onderscheiden eland. “Die huid? Ja, die hebben we zelf gelooid. Experimentje.” 

Onze vrienden hebben voor hun gasten een fantastische Zweedse belevenis voorbereid. Dat is ook hun leven in Zweden: organiseren en gastvrijheid gaan hand in hand. En wij? Wij hebben enorm genoten. Het was een fantastische avond met een internationaal gezelschap, een heerlijk buffet en Zweedse muziek. Een heel nieuwe ervaring, al is het maar dat we picknicktafels voorlopig alleen nog associëren met zweedse lax en elandragout. 

www.adventuretravelsweden.com

(Wild)westelijk Zweden

Het verkeer is beperkt. De wegen voelen eindeloos, midden tussen de naaldbomen. We genieten erg van de prachtige natuur in dit rustige deel van Zweden. Er komen warme herinneringen bij ons boven aan soortgelijke omgeving, het nóg rustiger Minnesota, Verenigde Staten. Ook hier slechts af en toe een auto, veelal op weg naar Noorwegen.

Dan, ineens, een dikke Mercedes achter ons. Zilverkleurig, spiksplinternieuw model. Hij glinstert in de zon. Zo hard als hij achter ons aan komt rijden, zo plotseling remt deze Noorse auto af en volgt ons op afstand. Af en toe gas, af en toe op de rem. Ik zie Erik alert in de binnenspiegel kijken. Kijkt nog eens naar de snelheidsmeter, naar de opgestapelde bagage achterin, in zijn buitenspiegel. Alles lijkt dik in orde. 

De Mercedes blijft om ons heen zwermen. Dan zwiept hij ineens opzij, komt naast ons rijden en blijft op onze hoogte hangen. We kijken enigszins ongerust naar Iinks, midden in het gezicht van een 'stevige jongen'. In de film zou dit het moment zijn om te bukken, en een ruk aan het stuur van de auto te geven. 

Van schrik laat Erik het gas iets los. Maar ook de Mercedes gaat langzamer rijden. En dan zien we ineens iets voor het raam verschijnen. Een roze kaartje zo groot als een Nederlands rijbewijs. Naast het kaartje een opgestoken duim en een brede lach. De 'stevige jongen' ziet er inmiddels uit als een vriendelijke Noor, trots op zijn Nederlandse afkomst.

Pffff.....