Muzikaal familiefeestje

De twee jongemannen lopen wat onrustig door de ruimte, gaan voor hun muziekstandaard staan en rommelen wat met hun bladmuziek. Twee flinke cello's staan klaar voor het optreden. Het publiek schuifelt intussen nieuwsgierig de kleine huiskamer van het sfeervolle, oude huis in het oudste deel van Noordwijk binnen en neemt plaats op een klapstoeltje. Als iedereen zit stelt de blonde man zichzelf en zijn broer voor, en vertelt welke stukken zij gaan spelen voor cello en viool.

Prachtige klanken

Prachtige klanken komen uit de twee instrumenten. De blonde cellist speelt met enthousiasme en volle aandacht, staat simpelweg te genieten. De ander lijkt zijn partij vooral te spelen om dé perfecte prestatie neer te zetten: gedreven en volledig gefocust op zijn bladmuziek. Zelfs tijdens het buigen naar het publiek blijft hij daar stug naar kijken.  

De grootste verrassing komt na het derde stuk. Precies op het goede moment gaat een wat verborgen deur open en verschijnt een derde, nog wat jongere, persoon. Broertje nummer drie. Zijn witte overhemd scheef geknoopt en half uit zijn broek hangend, zijn schoenveters nog los. Na wat onhandig gerommel en gestommel pakt hij zijn viool en speelt met zijn broers mee. Maar wel zó zacht dat alleen de grimassen op zijn jonge gezicht zijn muzikale missertjes verraden. 

Drie broers die samen musiceren. Zulke intieme huiskameroptredens zijn juweeltjes. Deze was ook nog eens aandoenlijk.

Muzikale Kerstwandeling 2014, Noordwijk

Een energiek bloemencorso

De kassa van de opbouwhal

Samen met collega's Ellen en Maryse sta ik aan de kassa om bezoekers, medewerkers en bloemenstekers toe te laten tot de opbouwhal van het Bloemencorso van de Bollenstreek. Er is altijd veel levendigheid in de opbouwhal en dat maakt het werk erg leuk.

De stekers komen altijd blij en doelgericht binnen. Hun enthousiasme en energie is goed voelbaar. Het zijn gedreven mensen, gretig om mee te helpen aan hun corsowagen en trots om deel uit te maken van hun stekersvereniging. 

De kleuren en geuren komen je tegemoet

En veel bezoekers, waaronder héél veel buitenlandse gasten: Duitsers, Fransen, Italianen, Scandinaviërs en zelfs Canadezen. Als zij de stap voorbij de kassa gezet hebben een heel andere reactie. We zien ze enigzins overdonderd stilstaan, rustig om zich heen kijkend, en we horen ze soms zelfs "Ooooooohhhh" zeggen. De geur van de bloemen, de kleurenpracht, het is ook niet niks. En die genietende mensen zijn voor ons dan weer een genot om naar te kijken. 

Maar echt blij worden wij van die meneer en mevrouw uit Nijmegen die enthousiast vragen of ze volgend jaar mee mogen helpen. En die ons vertellen dat wij met onze stralende manier van verwelkomen de toon zetten. "Jullie zijn uitstekende visitekaartjes". En dát geeft ons nog meer energie...


www.bloemencorso-bollenstreek.nl

Zo'n haast

De laatste noot is nog niet gezongen, de afsluitende grap nog niet gemaakt. Maar toch staan ze op en snellen - niet eens zo stiekem - nog vóór het applaus weg. Oudere echtparen, vriendengroepen, het maakt niet uit. Snel naar de garderobe, om de grote massa voor te zijn.

Beschamend vind ik het. Een artiest of een band heeft zich net op z'n minst anderhalf uur in het zweet gewerkt. Heel kwetsbaar op zo'n enorm podium. En dan lopen mensen voortijdig weg om niet te hoeven wachten op... hun jas.

Of je het mooi hebt gevonden of niet: alleen al de moeite van een optreden is een applaus waard. En wat kan er zo vervelend aan zijn om na een mooie musical of goede theatershow de lichten aan te zien gaan? Om rustig terug te keren in de werkelijkheid? Nog even de magie ervan te laten bezinken?

Laten we onze handen gewoon weer stuk klappen in plaats van ons druk maken of we op tijd de parkeergarage uit kunnen komen. Het maakt een avondje uit zo veel leuker.