Merlinde weet nu alles van moestuinen

Werken op een boerderij in Nieuw Zeeland tijdens tussenjaar

Na 366 dagen is ze weer thuis in Voorhout. Niet voor lang, want het Bredase studentenleven wacht. Verwonderd stelt Merlinde Greven nu vast hoe deze periode down under eigenlijk ontzettend snel voorbij is gegaan. "Bijna een jaar werken als WWOOF-er was een 'experience for life'!"

Toen ze zeventien was vertrok Merlinde naar Leeuwarden voor een studie Diermanagement aan de Landbouwhogeschool. Maar binnen een half jaar was de motivatie en het enthousiasme totaal verdwenen. Verkeerde studiekeus. Wat nu?

Keuzestress
Wanhopig zoeken naar nieuwe mogelijkheden leverde niets op. En de toenemende tijdsdruk gaf wel eens wat bonje in huize Greven. Merlinde: "Ik kon wat extra uren bij de Plus werken, maar dat was vooral een tijdelijke kwestie. Ooit zou ik toch een serieuze opleiding moeten beginnen. Maar een tweede keer verkeerd kiezen was ook geen optie". Voorzichtig opperde ze om, net als zus Maryse, een tussenjaar in het buitenland te doen. En ze wist ook al wat en waar.

Spannend
Is Merlinde zo'n avontuurlijk meisje? Om de stap te durven zetten moest haar buitenlandtrip via een organisatie verlopen, zodat ze daar altijd op terug zou kunnen vallen. Maar ook weer niet te gestructureerd, zodat het haar zou beperken. En met de kredietcrisis nog vers in het geheugen zou het ook financieel goed te doen moeten zijn. Al met al nogal wat voorwaarden. Werken op een boerderij in Nieuw-Zeeland bleek hieraan goed te voldoen.

WWOOF
In het afgelopen jaar heeft Merlinde als WWOOF-er (World Wide Opportunities on Organic Farms) op twee totaal verschillende biologische boerderijen gewerkt. De eerste was veertig kilometer ten noorden van Christchurch op het Zuidereiland. De drie WWOOF-ers daar verrichtten tegen kost en inwoning heel diverse werkzaamheden. Kippen en paarden voeren, de moestuin aanleggen en onderhouden, helpen bij het schapen scheren en jam maken van de kersen uit de boomgaard. Hard werken en geen dag hetzelfde. 
De tweede boerderij was in Northland, Bay of Islands, op het Noordereiland, waar een gezin iemand zocht om te werken met de paarden. Daar trof Merlinde geen collega-WWOOF-ers, maar een gezin met jonge kinderen. Deze farm was zeker geen straf als je gek op paarden bent.

Merlinde assisteert bij een verjaardagsfeestje van het bedrijfje Pony Joy

Op pad met Roger
Merlinde: "Na de tweede boerderij wilde ik nog zo'n twee maanden door onder andere Nieuw-Zeeland reizen. Een auto zou me dan zo veel meer vrijheid geven. Dus toen ik de kans kreeg heb ik Roger gekocht. Mijn ouders waren heel verbaasd en vonden het ook wel hilarisch toen ze mijn app-je met foto kregen. Maar deze aankoop was achteraf de beste beslissing van de hele reis, want Roger heeft me overal gebracht."

Terug in Voorhout
Na nog wat omzwervingen in Australië en Thailand is de inmiddels 19-jarige Merlinde weer terug op het honk. "Mijn ouders vinden me volwassener, maar vooral ook veel gezelliger en socialer geworden. Dat snap ik wel. Ik heb zo veel mensen van alle nationaliteiten leren kennen en zo veel plezier gehad in dit jaar. Door je open te stellen voor contacten met anderen maak je de leukste dingen mee. Het was beslist geen jaar van vakantie vieren en zeker geen verloren jaar. Ik heb veel over mezelf geleerd en heb soms echt wel moeten doorzetten. Maar ik kan het iedereen aanraden!"


Dit artikel is ook geplaatst in De Teylinger van 17 augustus 2016

"Kinderen zijn zo lekker eerlijk"

Mirjam is sinds 1 november jl. leidster bij naschoolse opvang De Bromtol. Een leidster met een brede belangstelling, maar vooral 'zorg' staat centraal in haar leven. "De naschoolse opvang en werken in het verzorgingshuis: ik vind het gewoon allebeí leuk om te doen!"

Het gezin

            Een gezellig huis in een dorp in het westen van het land. De 26-jarige Mirjam is er niet geboren, maar wel opgegroeid. In de huiskamer een deel van de familie; echtgenoot Koen, pleegdochter Annabel en de drie poezen. Zoontje Chris ligt al lekker te slapen.

            Tijdens een stage voor haar opleiding heeft Mirjam voor het eerst ervaren dat kinderen zich soms in heel treurige omstandigheden staande moeten houden. Vooral het lot van een klein vijfjarig meisje heeft haar destijds erg aangegrepen. Haar vader was een dealer, haar moeder een heroïneprostituée. Mirjam: "Ondanks dat dit meisje regelmatig werd mishandeld en zelfs op kinderpsychiatrie belandde, werd ze in het gezin teruggeplaatst. Onbegrijpelijk."

            Aanleiding voor Mirjam en haar man om regelmatig zelf pleegkinderen in huis te nemen. Diverse kinderen hebben inmiddels bij hen gewoond, variërend van weekeinden of vakanties, tot langduriger, van 4 maanden tot 2,5 jaar. Het is vaak heel intensief en geeft ook wel stress. Maar juist als het wat minder goed verloopt, geeft het voldoening als voor deze kinderen ook het juiste plekje gevonden is.

Hobby's

            Tijd voor hobby's heeft Mirjam ook nog. Lezen is haar voornaamste hobby. Om de geest tot rust te brengen leest ze regelmatig de boeken van Baantjer, over rechercheur De Cock. "Als je Amsterdam kent, en je leest deze boeken, dan weet je precies waar De Cock op dat moment is. Héél leuk!" Verder leest Mirjam boeken over problematieken met kinderen en tieners. Zo leest ze de boeken van Yvonne Keuls graag.

            De gezondheidszorg in het algemeen heeft ook haar belangstelling. Daarom werkt ze regelmatig op uitzendbasis als verzorgende in een verzorgingshuis. "Oudere mensen wassen, wonden verzorgen, helpen bij alle algemene dagelijkse levensbehoeften. Mooi werk, en zeker de combinatie met de naschoolse opvang is fijn."

De Bromtol          

            Het leeftijdsverschil tussen de kinderen van de naschoolse opvang vindt Mirjam geen probleem. Dat is ze thuis ook gewend. Haar groep nú bestaat uit kinderen van vier tot zeven jaar. Dat vindt ze erg leuk: "Die kleine kinderen zijn zo lekker eerlijk!" Mirjam: "Je kind moet het aankunnen, want het zit al een hele dag op school. Zeker als een kind pas sinds kort naar school gaat, is het best veel. Maar het is ook een gewenningsproces. Mijn zoontje Chris vindt het er leuk, en hij leert er een heleboel andere kinderen kennen."

            Tijdens haar opleiding heeft Mirjam gewerkt met kinderen met sociale problemen. Bij de Bromtol speelt de opvoedkundige taak een minder grote rol. De naschoolse opvang is meer vrijblijvend. De kinderen moeten de hele dag al zo veel. Bij aankomst op De Bromtol eten ze een crackertje en mogen ze, als ze dat willen, vertellen over school of over iets heel anders. Daarna gaat ieder kind zijn gang, wat knutselen, een spelletje, video kijken of computergamen. Er kan echt van alles worden gedaan en dat is prettig: "Na een dag hard werken op school is de sfeer hier eigenlijk altijd ontspannen".

Kinderen zijn zó schattig!

Ze houdt haar hand naast haar hoofd, vuist lichtjes dichtgeknepen, slechts haar pink wiebelend omhoog. "Nee, Alicia, wat hadden we nou afgesproken? Je... pinkstemmetje?" Maryse kijkt er triomfantelijk bij. "En dan zegt zo'n meisje "Oh ja, oh ja" en probeert fluisterend verder te gaan. Maar fluisteren vinden kinderen zóóóó moeilijk." Onze dochter gaat achterover zitten en zucht: "Ahhhhh, die kinderen zijn zóóóóó schattig!"

We zitten aan tafel bij Hotel-Café Boerhaave, in ons dorp. Beide dochters weer eens bij ons aangeschoven en gezamenlijk nemen we deze zaterdagavond de afgelopen week door. Het is duidelijk dat Maryse haar roeping gevonden heeft, want de verhalen vliegen over tafel. Het leukst is het om haar haar kindertjes uit groep drie na te zien doen. Hoofd schuin en lief kijken. Of heel druk pratend. "Die kinderen kletsen je soms de oren van je hoofd," zegt ze. "Eén jongetje is zo schattig. Als hij iets niet begrijpt begint hij heel druk te praten, met hoge uithalen. Dan staat hij met zijn schoudertjes opgetrokken en de handjes vragend omhoog: 'Juf-mijn-fietssleuteltje-is-weg. Snap-jij-dat-nou? Net-lag-hij-nog-op-mijn-tafeltje. En-nu-ligt-hij-er-niet-meer. En-nou-komt-hij-nooit-meer-terug!'" Zo'n situatie doet Maryse smelten.

In korte tijd is ze belangrijk geworden voor de kinderen. Als aankomend juf leert ze ze lezen en schrijven, samenwerken, rekening te houden met elkaar. Maar als ze ruziën wie er naast juf Maryse naar de gym mag lopen, zijn het toch nog echt vijf- en zesjarigen. 

Roze wolk

Enige tijd geleden werd een goede vriendin van mij oma. Ineens weer zo’n klein mensje in de buurt. Mijn vriendin nu weliswaar in een nieuwe rol, maar herinneringen aan die grote verandering destijds kwamen weer boven...

"Een roze wolk? Nou nee, niet echt!"

"Een moeilijk begin, maar het is het allemaal waard". Karen (33) is moeder van zoon Arjan (15 maanden). "Ik heb vaak gedacht: kon ik je maar terug stoppen, maar ook vaak: wat hou ik toch veel van je". Een interview met een moeder voor wie die eerste maanden niet gemakkelijk waren, maar die nu volop van het moederschap geniet.

Verwachtingen
     Tijdens haar zwangerschap keek Karen uit naar de geboorte van haar eerste kind. Ze had zelf altijd al kinderen willen hebben. Maar de verwachtingen die ze had over het moederschap bleken die eerste paar maanden niet overeen te komen met de werkelijkheid. "Je verwacht dat alles even mooi zal zijn, alles even prachtig. Een lief, schattig kindje dat na een week al doorslaapt. Inderdaad, die roze wolk dus".

     De werkelijkheid viel tegen. Karens kraamtijd was een fijne tijd, maar er waren ook verdrietige momenten. Dat Arjan met een keizersnee geboren zou worden was niet verwacht, maar moeder en kind waren gelukkig gezond. De bevalling van één van Karens beste vriendinnen, de dag erna, verliep echter helemaal niet zo voorspoedig en eindigde onverwacht in het ziekenhuis. Dit zette een flinke domper op de geboorte van Arjan.

Zwaar
     Hoewel Karen geestelijk geen problemen met de keizersnede had, was het lichamelijk wel zwaar. Het duurde lang voor ze lichamelijk hersteld was. Gezinshulp had ze niet en haar man ging vrij snel weer aan het werk. "We hadden afgesproken dat ik ook 's nachts de zorg voor Arjan op me zou nemen, omdat ik niet werkte. Maar iedere nacht er uit, terwijl ik het gevoel had er nèt in te liggen, maakte het heel vermoeiend. Het vele huilen en slechte slapen van Arjan maakte me bovendien erg onzeker en ongeduldig. Ook vroegen de nasleep van de keizersnede en de borstvoeding lichamelijk heel veel."

Ervaringen van anderen
     Karen had van te voren niet verwacht dat die eerste drie maanden zo moeilijk zouden zijn. Hoewel ze regelmatig kinderen over de vloer had gehad, heeft ze nooit gezien dat er ook minder leuke kanten aan zaten. Karen: "Goede vrienden van ons hadden een huilbaby. Maar blijkbaar zie je dat niet. Je denkt toch: dat gebeurt mij niet. Bovendien lees je er ook nauwelijks over. De verhalen in Kinderen of Ouders van Nu gaan juist vaak over uitersten: jubelende moeders of juist heel enge verhalen over allerlei probleemgevallen. De ervaringen van de grote massa worden overgeslagen. En waarschijnlijk zie je het tijdens de zwangerschap toch allemaal erg rooskleurig en sta je er niet voor open. De verhalen over echte huilbaby's ben ik pas gaan lezen toen Arjan er al was."

Aanpassen
     Naast de uitputting van de gebroken nachten en het lichamelijke herstel dat nog moet plaatsvinden, is het voor veel vrouwen heel moeilijk om zich volledig aan hun kind aan te moeten passen. Karen: "Dat blijft moeilijk. Op de momenten dat ik zelf iets rustig wil doen, legt Arjan volledig beslag op me. Hij houdt geen rekening met mijn plannen. Je moet je voor honderd procent aanpassen aan het leven en ritme van je kind."

     Dat het taboe zou zijn om over deze eerste moeilijke tijd te praten, ervaart ze niet zo. "Het heeft ook alles met je karakter te maken of je er open over bent. En ook hoe je deze tijd ervaart. Ben je wat oppervlakkiger van aard, dan zal je het wellicht allemaal minder intens ervaren. En er zijn nu eenmaal moeders die echt alles aankunnen".

     Karen en haar man hebben geen spijt dat ze pas na hun dertigste een kind kregen. Hoewel het fysiek misschien gemakkelijker is als je twintig bent, was het ook fijn om eerst vele jaren leuke dingen gedaan te hebben. Lekker werken, leuke reizen. Wel bleek het nu best moeilijk te zijn dat één salaris volledig wegviel. Niet meer zo vaak uit eten, niet meer zomaar veel geld aan kleren uitgeven, en ook niet meer twee keer per jaar op vakantie. Ze hadden er bewust voor gekozen, maar het vergde toch wel enig aanpassingsvermogen.

Genieten
     Inmiddels is Arjan 15 maanden oud. Karen geniet zichtbaar van het moederschap. Er zijn doorlopend leuke momenten. "Heel emotioneel was het moment dat Arjan voor het eerst lachte. Pas bij negen weken oud. Andere baby's lachten al bij vier, vijf weken. Je denkt meteen dat er iets niet goed is." Ook geniet ze van de weinige momenten dat de actieve Arjan bij haar op schoot wil zitten. "Die kleine armpjes om me heen, hééééérlijk!" Ze voelt zich verantwoordelijk voor haar kind, wil hem graag goede normen en waarden bijbrengen. Ze is niet bang voor die verantwoordelijkheid. Kijkt ook niet meer iedere nacht 'of hij nog wel ademt'. Karen is blij met wie ze is en wat ze heeft. Gelukkig met haar gezinnetje. "Ik denk nu absoluut niet meer: was ik er maar nooit aan begonnen. Maar ik zal aanstaande moeders altijd waarschuwen: het kan moeilijker zijn dan je verwacht!"