Wil niet macaroni, papa!

Mei 1996

Ze is allergisch voor sommige voedingsmiddelen, maar daar kunnen we goed mee overweg. Ze weet precies wat ze mag en wat niet en deelt dat ook aan iedereen mee. "Maryse wordt ziek van ei". Het maakt het wel lastig om onze bijna 3-jarige dochter 'met de pot mee' te laten eten en een tijd lang waren we al blij als ze de zelfgebakken boterhammen at. Pas geleden hebben we de knoop doorgehakt. Maryse moet ook andere dingen dan boterhammen leren eten. We zijn het er nu echt over eens: "We moeten consequent zijn èn we moeten doorzetten".

Dit keer is ze van tevoren gewaarschuwd. "Eerst een beetje macaroni, daarna een boterham met melk." "Wil niet macaroni", deelt ze mede en loopt stampend naar de voorkamer. Als Erik een hapje macaroni op het bordje wil scheppen, komt ze met een vliegende vaart aandribbelen, grist het schaaltje van tafel en verdwijnt weer naar de voorkamer. "Wil niet macaroni, papa en mama." Deze mededeling wordt elke minuut herhaald. Tot Erik het zat wordt, opstaat en een nieuw bordje pakt. Weer komt ze aandribbelen, gaat dit keer voor haar vader staan, zet haar beide handjes op diens bovenbenen en duwt hem met al haar kracht terug naar de keuken. "Weg, papa, weg. Wil niet macaroni." Ze staat zo fanatiek tegen haar 1 meter 85 grote vader aan te duwen dat ze niet eens merkt dat wij pret hebben om haar. Als het wegduwen geen effect heeft, rent ze weg en gaat hartverscheurend zitten huilen.

Ondertussen zitten wij weer voor het blok. Tot nu toe is het alleen gelukt met aardappel en met een beetje appelmoes. Wat is nu de juiste manier om haar aan het eten te krijgen? Neus dichtknijpen? Met een lege maag naar bed? Zuchtend besluiten we 'om ons over de situatie te beraden' en geven we 'voorlopig' maar weer een boterham. Dat er daarna ook een appel met veel smaak verorberd wordt, doet ons goed.

Wat een hondenstreek!

Heel veel sorry’s en spijt me’s. De Disneykaart met Iejoor voorop is volgeschreven met verontschuldigingen. En met een boodschap: de afzender heeft mijn mooie gietijzeren hondje uit de tuin meegenomen. De kaart is zwaar van het er op geplakte muntgeld. Ik geloof mijn ogen niet. Lees de tekst nog een keer. Wat bedoelt de schrijver? “Met uw goedvinden heb ik uw hondje meegenomen.” Hoezo, met mijn goedvinden? Beduusd draai ik de kaart nog eens om. Nog meer sorry’s op en rond het Disney-beeldmerk. Ik sprint naar buiten en kijk tussen de vrouwenmantel en de ooievaarsbek. Niets. Leeg. Weg.

Twee weken later is mijn bruine gietijzeren hondje terug. Op hetzelfde moment dat er aan de andere kant van ons dorp een oproep verschijnt: “Wie heeft ons witte gietijzeren hondje meegenomen?” Huh? Toeval? Is er ergens een verzamelaar? Toch ben ik blij dat hij weer terug is. Nu staan ze er met z’n tweeën, want intussen heeft de buuf alweer een nieuw hondje gekocht. Wit dit keer, mooi opvallend tussen al dat frisse groen. En voorzien van alle persoonlijke gegevens die je je maar bedenken kunt.

Nog geen dág heeft dat geduurd en toch weer een lege plek. Heeft de schrijver van de Disneykaart zich het hondje opnieuw toegeëigend? Hondje nr. 3 staat er gelukkig al weer een paar maanden. Zouden we nu dan eindelijk een keer ‘quitte’ staan?

In perspectief

Foto: Bastiaan Wesseling

De oren naar voren. Alert luisterend. Vertrouwen.

De vacht flink geborsteld. Vol glans. Gezond.

De ogen staan vriendelijk. Lief karakter. Tevreden.

Maatje voor het leven. Geen voorwaarden. Dierenliefde. 

Zwerver

Foto: Bastiaan Wesseling

De zon is al op, de wereld komt aardig op temperatuur. Hij zit er iedere morgen, op hetzelfde tijdstip. Het humeur afhankelijk van zijn dronk de vorige avond. Soms vriendelijk en berustend, soms narrig en onwillend. Aardige ogen in een onverzorgd gezicht. Ja, hij heeft het beslist goed gehad. Leidde een leven waar hij ’s morgens graag voor opstond. Leuk werk, een fijn thuis. Aan zijn ringvinger de herinnering. Nee, hij wil niet op de foto.

Het is inmiddels druk op het plein. De mannen drinken een cortado bij de kiosk, de vrouwen zijn op weg naar huis voor de lunch. Een paar muntjes in het plastic bekertje voor hem. In zijn jaszak nog wat los geld. Vermoeid staat hij op. Voorzichtig schuifelend over de scherpe kiezeltjes verdwijnt hij in de nauwe straatjes. Nee, hij wil echt niet op de foto.

Lange schaduwen op het plein. Zijn vertrouwde plek tegen de witte muur. Naast hem een kartonnen literverpakking goedkope wijn uit de supermarkt. Hij reageert traag. Op de foto? Hij murmelt wat en kucht nog eens. Een benevelde blik van de camera naar de wijn en weer terug. Denkt aan morgenochtend en houdt dan zijn groezelige hand op.

Säterfesten in augustus

De uitnodiging komt in juni per e-mail. We waren al op de hoogte van de datum, maar nu weten we ook waar het om gaat: Säterfesten. Ik kijk nog eens naar de uitnodiging en vraag me af wat dat precies zou kunnen zijn. Google Translate weet het: [Swedish] Säterfesten = [Dutch] Säterfeest. Da’s mooi. Het is dus een feest.

Een betere uitleg krijgen we als we bijna twee maanden later in Zweden zijn: een säter is een huis in Zweden waar  de veehoeders ‘s zomers verblijven. Säterfesten is dus een feest op een zomerboerderij. En dit Säterfest is op Ängåsen, de boerderij van onze vrienden. 

Dat ze veel dieren hebben wist ik wel. Twee IJslandse pony’s. Twee koeien met ieder een kalfje. Twee varkentjes, vijf kippen en een haan. Vier bijenkorven én niet te vergeten een huiskat. En dat ze wat ruimte hebben wist ik ook wel. Een fijn huis, een enorm gazon, een moestuin met kas, een nog groter weiland en “Oh ja, óók nog een bos”. Waar wij in Nederland al blij zijn met 30 m² tuin, is de grens van het perceel van onze vrienden niet eens te zien. De ongelooflijke ruimte, de hele beestenboel, de tomaatjes en prei uit eigen tuin… fantastisch. En mogelijkheden genoeg voor een mooi feestje dus. 

Aan de rand van het gazon staan drie enorme tipi’s met daarachter twee grote partytenten. De vele net in elkaar geschroefde picnicktafels doen ons denken aan de reclame van Paturain, of die van Bertolli. Geur van gras en van hout. De eerste komt van de vele vazen en emmers met veldbloemen. De tweede van een versgekapte berkenboom. “Vanmorgen omgehaald en in schijven gezaagd. Leuk als onderbord”. Ja hoor… 

Buiten dienen doormidden geslepen olievaten als barbecue en vuurplaats, en de hottub is vandaag een cooltub voor bier en fris. De jongeren mogen bijlwerpen, en lassowerpen op een nauwelijks van echt te onderscheiden eland. “Die huid? Ja, die hebben we zelf gelooid. Experimentje.” 

Onze vrienden hebben voor hun gasten een fantastische Zweedse belevenis voorbereid. Dat is ook hun leven in Zweden: organiseren en gastvrijheid gaan hand in hand. En wij? Wij hebben enorm genoten. Het was een fantastische avond met een internationaal gezelschap, een heerlijk buffet en Zweedse muziek. Een heel nieuwe ervaring, al is het maar dat we picknicktafels voorlopig alleen nog associëren met zweedse lax en elandragout. 

www.adventuretravelsweden.com

Wit satijn

Foto: Bastiaan Wesseling

Met zorg hangt ze ze op. Eén simpele, de andere frivoler. Haar bruine, gerimpelde handen rusten op de gekleurde knijpers en heel even staart ze voor zich uit. 

Ze was een wilde, haar dochter. Vol levenslust, losbandig. Het mooiste meisje van het dorp. Nu hangt de jurk klaar, zijn de bloemen besteld. Zachtjes strijkt ze over de delicate stof, een glimlach om het ondeugende borduursel. Morgen moet hij droog zijn voor de man van haar leven.

De zon verdwijnt achter de witte huisjes op het eiland. Nog één nachtje. Dag dochterlief... veel geluk met je geliefde.

Reisherinneringen

Souvenirs zijn het leukst als je zelf geweest bent op de plaats van herkomst. Een herinnering aan een reis kan voor mij bestaan uit een gebruiksvoorwerp, iets uit de omgeving of een plaatselijke lekkernij. Vooral het regelmatig gebruik van huishoudelijke souvenirs houden herinneringen warm. 

In Portugal, een tijdje geleden, vonden we ook al snel wat aardigheidjes. Helemaal enthousiast werd ik van de Portugese knijpers. Aan de waslijn van onze quinta hingen exemplaren met een heel bijzondere vormgeving, heel vernuftig. Wasgoed ophangen doen we regelmatig, dus die knijpers zouden ons ongetwijfeld vaak aan Quinta da Bouça d'Arques doen denken.

Het was nog een hele toer. Veel winkels in het oude Viana do Castelo afgestruind, maar niets te vinden. Misschien waren ze al wat ouder, of niet in een huis-tuin-en-keukenwinkel gekocht? Wel andere vrolijk gekleurde, erg on-nederlandse knijpers. Hartstikke leuk en dus gelijk meegenomen.

En nu, telkens als ik de was ophang, moet ik weer aan dat prachtige Portugese landgoed denken, met zijn rommelige waslijn en vooral de bijzondere knijpers. Het werd wel een iets andere herinnering. Want inmiddels heb ik de tekst erop ontdekt: 'Made in Italy'.

(Wild)westelijk Zweden

Het verkeer is beperkt. De wegen voelen eindeloos, midden tussen de naaldbomen. We genieten erg van de prachtige natuur in dit rustige deel van Zweden. Er komen warme herinneringen bij ons boven aan soortgelijke omgeving, het nóg rustiger Minnesota, Verenigde Staten. Ook hier slechts af en toe een auto, veelal op weg naar Noorwegen.

Dan, ineens, een dikke Mercedes achter ons. Zilverkleurig, spiksplinternieuw model. Hij glinstert in de zon. Zo hard als hij achter ons aan komt rijden, zo plotseling remt deze Noorse auto af en volgt ons op afstand. Af en toe gas, af en toe op de rem. Ik zie Erik alert in de binnenspiegel kijken. Kijkt nog eens naar de snelheidsmeter, naar de opgestapelde bagage achterin, in zijn buitenspiegel. Alles lijkt dik in orde. 

De Mercedes blijft om ons heen zwermen. Dan zwiept hij ineens opzij, komt naast ons rijden en blijft op onze hoogte hangen. We kijken enigszins ongerust naar Iinks, midden in het gezicht van een 'stevige jongen'. In de film zou dit het moment zijn om te bukken, en een ruk aan het stuur van de auto te geven. 

Van schrik laat Erik het gas iets los. Maar ook de Mercedes gaat langzamer rijden. En dan zien we ineens iets voor het raam verschijnen. Een roze kaartje zo groot als een Nederlands rijbewijs. Naast het kaartje een opgestoken duim en een brede lach. De 'stevige jongen' ziet er inmiddels uit als een vriendelijke Noor, trots op zijn Nederlandse afkomst.

Pffff.....

Roze wolk

Enige tijd geleden werd een goede vriendin van mij oma. Ineens weer zo’n klein mensje in de buurt. Mijn vriendin nu weliswaar in een nieuwe rol, maar herinneringen aan die grote verandering destijds kwamen weer boven...

"Een roze wolk? Nou nee, niet echt!"

"Een moeilijk begin, maar het is het allemaal waard". Karen (33) is moeder van zoon Arjan (15 maanden). "Ik heb vaak gedacht: kon ik je maar terug stoppen, maar ook vaak: wat hou ik toch veel van je". Een interview met een moeder voor wie die eerste maanden niet gemakkelijk waren, maar die nu volop van het moederschap geniet.

Verwachtingen
     Tijdens haar zwangerschap keek Karen uit naar de geboorte van haar eerste kind. Ze had zelf altijd al kinderen willen hebben. Maar de verwachtingen die ze had over het moederschap bleken die eerste paar maanden niet overeen te komen met de werkelijkheid. "Je verwacht dat alles even mooi zal zijn, alles even prachtig. Een lief, schattig kindje dat na een week al doorslaapt. Inderdaad, die roze wolk dus".

     De werkelijkheid viel tegen. Karens kraamtijd was een fijne tijd, maar er waren ook verdrietige momenten. Dat Arjan met een keizersnee geboren zou worden was niet verwacht, maar moeder en kind waren gelukkig gezond. De bevalling van één van Karens beste vriendinnen, de dag erna, verliep echter helemaal niet zo voorspoedig en eindigde onverwacht in het ziekenhuis. Dit zette een flinke domper op de geboorte van Arjan.

Zwaar
     Hoewel Karen geestelijk geen problemen met de keizersnede had, was het lichamelijk wel zwaar. Het duurde lang voor ze lichamelijk hersteld was. Gezinshulp had ze niet en haar man ging vrij snel weer aan het werk. "We hadden afgesproken dat ik ook 's nachts de zorg voor Arjan op me zou nemen, omdat ik niet werkte. Maar iedere nacht er uit, terwijl ik het gevoel had er nèt in te liggen, maakte het heel vermoeiend. Het vele huilen en slechte slapen van Arjan maakte me bovendien erg onzeker en ongeduldig. Ook vroegen de nasleep van de keizersnede en de borstvoeding lichamelijk heel veel."

Ervaringen van anderen
     Karen had van te voren niet verwacht dat die eerste drie maanden zo moeilijk zouden zijn. Hoewel ze regelmatig kinderen over de vloer had gehad, heeft ze nooit gezien dat er ook minder leuke kanten aan zaten. Karen: "Goede vrienden van ons hadden een huilbaby. Maar blijkbaar zie je dat niet. Je denkt toch: dat gebeurt mij niet. Bovendien lees je er ook nauwelijks over. De verhalen in Kinderen of Ouders van Nu gaan juist vaak over uitersten: jubelende moeders of juist heel enge verhalen over allerlei probleemgevallen. De ervaringen van de grote massa worden overgeslagen. En waarschijnlijk zie je het tijdens de zwangerschap toch allemaal erg rooskleurig en sta je er niet voor open. De verhalen over echte huilbaby's ben ik pas gaan lezen toen Arjan er al was."

Aanpassen
     Naast de uitputting van de gebroken nachten en het lichamelijke herstel dat nog moet plaatsvinden, is het voor veel vrouwen heel moeilijk om zich volledig aan hun kind aan te moeten passen. Karen: "Dat blijft moeilijk. Op de momenten dat ik zelf iets rustig wil doen, legt Arjan volledig beslag op me. Hij houdt geen rekening met mijn plannen. Je moet je voor honderd procent aanpassen aan het leven en ritme van je kind."

     Dat het taboe zou zijn om over deze eerste moeilijke tijd te praten, ervaart ze niet zo. "Het heeft ook alles met je karakter te maken of je er open over bent. En ook hoe je deze tijd ervaart. Ben je wat oppervlakkiger van aard, dan zal je het wellicht allemaal minder intens ervaren. En er zijn nu eenmaal moeders die echt alles aankunnen".

     Karen en haar man hebben geen spijt dat ze pas na hun dertigste een kind kregen. Hoewel het fysiek misschien gemakkelijker is als je twintig bent, was het ook fijn om eerst vele jaren leuke dingen gedaan te hebben. Lekker werken, leuke reizen. Wel bleek het nu best moeilijk te zijn dat één salaris volledig wegviel. Niet meer zo vaak uit eten, niet meer zomaar veel geld aan kleren uitgeven, en ook niet meer twee keer per jaar op vakantie. Ze hadden er bewust voor gekozen, maar het vergde toch wel enig aanpassingsvermogen.

Genieten
     Inmiddels is Arjan 15 maanden oud. Karen geniet zichtbaar van het moederschap. Er zijn doorlopend leuke momenten. "Heel emotioneel was het moment dat Arjan voor het eerst lachte. Pas bij negen weken oud. Andere baby's lachten al bij vier, vijf weken. Je denkt meteen dat er iets niet goed is." Ook geniet ze van de weinige momenten dat de actieve Arjan bij haar op schoot wil zitten. "Die kleine armpjes om me heen, hééééérlijk!" Ze voelt zich verantwoordelijk voor haar kind, wil hem graag goede normen en waarden bijbrengen. Ze is niet bang voor die verantwoordelijkheid. Kijkt ook niet meer iedere nacht 'of hij nog wel ademt'. Karen is blij met wie ze is en wat ze heeft. Gelukkig met haar gezinnetje. "Ik denk nu absoluut niet meer: was ik er maar nooit aan begonnen. Maar ik zal aanstaande moeders altijd waarschuwen: het kan moeilijker zijn dan je verwacht!"