Wat een hondenstreek!

Heel veel sorry’s en spijt me’s. De Disneykaart met Iejoor voorop is volgeschreven met verontschuldigingen. En met een boodschap: de afzender heeft mijn mooie gietijzeren hondje uit de tuin meegenomen. De kaart is zwaar van het er op geplakte muntgeld. Ik geloof mijn ogen niet. Lees de tekst nog een keer. Wat bedoelt de schrijver? “Met uw goedvinden heb ik uw hondje meegenomen.” Hoezo, met mijn goedvinden? Beduusd draai ik de kaart nog eens om. Nog meer sorry’s op en rond het Disney-beeldmerk. Ik sprint naar buiten en kijk tussen de vrouwenmantel en de ooievaarsbek. Niets. Leeg. Weg.

Twee weken later is mijn bruine gietijzeren hondje terug. Op hetzelfde moment dat er aan de andere kant van ons dorp een oproep verschijnt: “Wie heeft ons witte gietijzeren hondje meegenomen?” Huh? Toeval? Is er ergens een verzamelaar? Toch ben ik blij dat hij weer terug is. Nu staan ze er met z’n tweeën, want intussen heeft de buuf alweer een nieuw hondje gekocht. Wit dit keer, mooi opvallend tussen al dat frisse groen. En voorzien van alle persoonlijke gegevens die je je maar bedenken kunt.

Nog geen dág heeft dat geduurd en toch weer een lege plek. Heeft de schrijver van de Disneykaart zich het hondje opnieuw toegeëigend? Hondje nr. 3 staat er gelukkig al weer een paar maanden. Zouden we nu dan eindelijk een keer ‘quitte’ staan?