Rijen met twintigerjaren etagewoningen, wat moderne flats, een groot winkelcentrum met een Dirk van den Broek. Een Amsterdamse wijk met veel levendigheid op dit tijdstip. De tomtom stuurt me een doodlopend straatje in. Aan beide zijden van deze weg grote hoge bouwhekken, oneindig ver de straat in. En achter die hekken diverse bouwplaatsen met timmer- en boorgeluiden. Overal mannen met gele veiligheidsjassen en een bouwhelm. Deze zo onbekende wereld verwondert me.
Op zoek naar huisnummer twee kan ik nergens een nummering vinden. Wel twee zware toegangshekken, die alleen lijken open te gaan als er een vrachtwagen of auto aan komt rijden. Misschien ergens een bel dan? Er moet toch iets te vinden zijn. Ik beweeg met mijn vlakke hand voorzichtig langs één van de toegangshekken, zwaai giechelend eens langs de sensor bij de grond. Niets. Er gebeurt helemaal niets. Tja. Hoe kom ik dan bij mijn afspraak?
Na enige tijd rondlopen komt langzaam een personenauto aanrijden. De vriendelijke man lijkt mijn redding. Witte tanden in een heel zwart gezicht. Zijn rastaharen dansen heen en weer als hij vrolijk naar de drie meter hoge dunne paal aan de overkant van de weg wijst. Het blijkt een intercom voor vrachtwagens, die door de hoogte volledig aan mijn aandacht is ontsnapt. Bij de paal kan ik op mijn tenen nog net het knopje Receptie indrukken. "Goedemorgen, komt u voor de bouwplaats?" Gelukkig. Nog niet helemaal op de juiste plek, maar in ieder geval wel contact...
